Hiroo Onoda – rozkaz

Przenosimy się do roku 1922, w którym to 19 marca w Kamekawie urodził się Hiroo Onoda. W 1940 roku został wcielony do japońskiej armii, gdzie doskonalił swe umiejętności z zakresu sabotażu i dywersji. W roku 1944 został skierowany do 8 Dywizji Piechoty, która stacjonowała na filipińskiej wyspie Lubang. Na wyspę dotarł 31 grudnia 1944 roku, wówczas major Yoshimi Taniguchi powierzył mu nową rolę – miał zajmować się utrudnianiem Amerykanom lądowania na wyspie. Major nakazał Onodzie również, iż ten bez względu na sytuację ma nigdy się nie poddać, ani też nie popełnić ze strachu samobójstwa.

Słowa rozkazu przytoczone zostały w książce Hiroo Onody pod tytułem: „No Surrender – My thirty Year War” i brzmiały: „Masz całkowity zakaz popełniania samobójstwa. To może zająć trzy lata, może zająć pięć, ale bez względu na wszystko – przyjedziemy po ciebie. Do tego czasu, tak długo, jak będziesz miał do dyspozycji choćby jednego żołnierza – masz walczyć. Nie możesz się poddać pod żadnym pozorem.”

Onoda nie wykonał rozkazu wysadzenia lotniska, ponieważ lokalne dowództwo zmieniło plany. Amerykanie bez problemu wylądowali na wyspie 28 lutego 1945 roku i bez problemu złamali japoński opór.

Hiroo Onoda w młodości // fot. wikipedia, domena publiczna

Uznany za zmarłego

Armia japońska została prawie w całości rozbita, a to co po niej zostało stanowiło jedynie kilkuosobowe grupki – to właśnie jednej z nich dowodził Hiroo Onoda. Podlegali mu: kapral Shoichi Shimada, szeregowy Kinshichi Kozuka i szeregowy Yūichi Akazu, którzy to tak jak Onoda do końca chcieli wypełnić powierzony im rozkaz. Mimo zrzucanych na wyspę ulotek informujących o tym, że Japonia skapitulowała i wojna się zakończyła, nie chcieli w to uwierzyć. Informacje były prawdziwe – 2 września 1945 roku na szef japońskiego MSZ Mamoru Shigemitsu podpisał akt bezwarunkowej kapitulacji. Partyzanci pod dowództwem Onody uznali te informacje za propagandę i żyli tak jakby wojna nadal trwała z nadzieją, że w niedługim czasie pojawią się siły desantowe.

Napadali na wioski, kontrolowali drogi robiąc miejsce dla zbliżających się wojsk, których lada chwila się spodziewali. W żadnym miejscu na nie przebywali dłużej niż 3 dni w obawie przed zdekonspirowaniem. Onoda jako przywódca grupy prowadził kalendarz i zapisywał w nim racje żywieniowe, co pozwalało również na kontrolowanie upływających dni. Gdy zapasy się skończyły mężczyźni zaczęli polować na lokalną zwierzynę, jedli banany, orzechy kokosa i ryż. W 1949 roku jeden z członków grupy – Akazu – odłączył się od współtowarzyszy i przez pół roku działał samodzielnie, a następnie oddał się w ręce Filipińczyków. Pozostali członkowie załogi byli przekonani, że Akazu powiedział wrogowi, gdzie przebywają, dlatego też widząc mieszkańców wyspy zaczęli strzelać bez opamiętania myśląc, że to wysłannicy wroga.

Mijały kolejne tygodnie, gdy z samolotów zaczęły napływać coraz to bardziej osobiste listy i ulotki od rodzin żołnierzy z prośbą o powrót do domu. Na nic się to zdało – mężczyźni nadal mieli w głowach zakorzenione, aby bronić wyspy. W 1954 roku towarzysz Hiroo Onody – Shimada zostaje zastrzelony przez filipiński patrol wojskowy. Przy życiu pozostał tylko Onoda oraz szeregowy Kozuka. Po pewnym czasie nad wyspą pojawiły się samoloty, które z głośników wydawały komunikat: „Onoda, Kozuka wojna jest skończona!” – to nadal nie było wiarygodne dla japońskich „partyzantów”. Wciąż napadali na wioski, podpalali pola ryżowe i czekali na nadejście wojsk z odsieczą. W 1969 roku Onoda zostaje uznany za zmarłego.

Odnaleziony

Nadchodzi rok 1972, kiedy to podczas jednej z misji zostaje zastrzelony Kozuka. Od tej pory Hiroo Onoda działa samodzielnie. Śmierć Kozuki nie poszła jednak na marne – rząd zwrócił uwagę na ukrywających się na pacyficznych wyspach partyzantów, a Hiroo Onoda stał się legendą. Jego tropem zaczęły wyruszać liczne ekipy poszukiwawcze. Niestety początkowo bez żadnych rezultatów. Nadszedł dzień 20 lutego 1974 roku kiedy to Norio Suzuki, podróżnik amator znajduje Onodę. Gdy mężczyźni stanęli naprzeciwko siebie Onoda wiązł Suzukę za Filipińczyka i celował w jego stronę z broni. Mężczyzna zachował jednak zimną krew i przemówił do niego: „Onoda-san, Cesarz i naród japoński martwią się o Ciebie”. Te słowa przełamały lody, a Hiroo Onoda słysząc ojczystą mowę zmienia nastawienie do nowo poznanego jegomościa.

Suzuki (po lewej) i Hiroo Onoda, w lutym 1974 na wyspie Lubang. Zdjęcie miało być dowodem na to, że Onoda żyje. // fot. wikipedia

11 marca 1974 roku. Hiroo Onoda (z prawej) składa kapitulację i oddaje miecz w ręce prezydenta Filipin Ferdinanda Marcosa. // fot. wikipedia, domena publiczna.

Duma Japończyków

Hiroo Onoda po 29 latach wraca do Japonii, gdzie staje się gwiazdą – symbolem japońskiego ducha walki i bezwarunkowego oddania się państwu. Co więcej zostaje mu nawet wypłacony zaległy żołd za całe 29 lat służby, który to mężczyzna ostatecznie przekazuje na cele charytatywne. Nie mógł odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Uważał, że wartości, którymi kierowali się obecni mieszkańcy Japonii nie były zgodne z tymi, które on wyznawał. Postanowił wyjechać do Brazylii, gdzie założył rodzinę i zajął się hodowlą bydła, a także pisaniem autobiografii. W 1984 roku wraca jednak do Japonii i zakłada szkołę przetrwania. Hiroo Onoda ostateczną „walkę” zakończył mając 91 lat, 16 stycznia 2014 roku, kiedy to poniósł śmierć w wyniku powikłań po przebytym zapaleniu płuc.

Hiroo Onoda był ostatnim japońskim żołnierzem, który na Pacyfiku prowadził swą partyzancką działalność. Mówi się, że po jego kapitulacji odnaleziono jeszcze w Indonezji Teruo Nakamurę, który z pochodzenia był tajwańskim aborygenem. Mężczyzna nie prowadził jednak od lat partyzanckiej działalności, gdyż mieszkał w dżungli nie widząc od wielu lat lokalnej ludności.

Artykuł Hiroo Onoda – japoński żołnierz, który ukrywał się przez 29 lat! pochodzi z serwisu Zalajkowane.pl.

Ragnar Lodbrok

Ragnar Lodbrok, władca Danii znany jest wszystkim fanon serialu Wikingowie. Czy Lodbrok istniał naprawdę? Tak, jednak jest to jedyna pewna informacja na jego temat. Jego życiorys jest bardzo wybrakowany, gdyż niektóre źródła podają, że mógł to być skandynawski wódz o imieniu Reginheri (w 845 roku złupił Paryż), jeszcze inne łączą go z Reghnallem (w 831r. zawędrował do Irlandii), a XI-wieczni kronikarze donoszą o Lodbrocu (Wilhelm z Jumieges) lub Lodparchim (Adam z Bremy). Nie ma też pewności czy chodzi o jednego wojownika, który nazywał się Ragnar Lodbrok, czy też z dwoma historycznymi postaciami (Reginheri i Lodbroc), które w jedną osobę połączył Ari Thorgilsson autor „Íslendingabók” (to tam po raz pierwszy złączono imię Ragnara z przydomkiem Lodbrok).

Przetrwały jednak sagi, czyli opowieści i legendy o Regnarze które spisano jednak dopiero w XIII wieku i jak to bywa – zostały mocno ubarwione. Źródła nie są zgodne co do ilości żon słynnego wikinga – jedne podają, że miał trzy żony: Lagertha, Thora Borgarhjort oraz Aslaug a inne wspominają tylko te dwie ostatnie. Prawdopodobnie miał więcej niż 6 dzieci, a jego synowie według legend z czasem zaczęli przyćmiewać swojego ojca. Zazdrość Lodbroka o sukcesy synów miała spowodować, że udał się na wyprawę do Anglii, by udowodnić kto jest najlepszym wojownikiem w rodzinie. Przegrał jedna bitwę z władcą Nortumbrii, został pojmany i wrzucony do jadowitymi wężami, gdzie zmarł.

Travis Fimmel jako Ragnar Lodbrok w serialu „Wikingowie” // © 2016 The HISTORY Channel

Eryk I Krwawy Topór

Podobnie jak w przypadku Ragnara historia miesza się z podkoloryzowanymi opowieściami z Sag. Jak podaje Wikipedia urodził się około 885 roku, jako najstarszy syn pierwszego króla Norwegii, Haralda Pięknowłosego. W 930 roku Eryk Krwawy Topór przejął tron po ojcu, co nie spodobało się jego braciom. Krótko po objęciu władzy miał zabić swoich braci uzyskując przydomek Krwawy Topór.

Na norweskim tronie wytrzymał zaledwie 4 lata. Jego zamiłowania do zabójstw sprawiły, że norweska arystokracja postanowiła sprowadzić z Anglii nieślubnego syn Haralda I Pięknowłosego – Haakona I Dobrego. Podburzona ludność strąciła z tronu Eryka i zmusiła go do opuszczenia Norwegii. Osiadł na północy Szkocji, a następnie w Yorku. W 947 roku od króla Anglii, Athelstana otrzymał nawet tytuł króla Nortumbrii. Władzę sprawował przez 9 lat pomagając anglikom bronić się przed najazdami Szkotów oraz Irlandczyków. Najprawdopodobniej zginał w bitwie pod Brunanburg.

Eryk Rudy

Kolejny znany wiking urodził się około 950 roku w Norwegii. Jego ojciec, Thorwald Aswaldsson został jednak skazany i wygnany, po czym osiadł w północno-zachodniej Islandii, gdzie wychowywał się młody Eryk. Kilka lat później Eryk Rudy został skazany za zabójstwo i musiał opuścić wyspę. Eryk Rudy zasłynął tym, że był pierwszym europejskim osadnikiem Grenlandii, na którą przeniósł się po wygnaniu.

Przez 3 odkrywał nieznany dotąd ląd, po czym powrócił na Islandię, gdzie opowiedział o swojej podróży. Nową ziemię nazwał „zieloną ziemią” (eng. Greenland), by zachęcić potencjalnych osadników do przenosin na wyspę. W kolejnym roku stanął na czele wyprawy składającej się z 25 okrętów, a założona przez niego osada dość szybko rozrosła się do 5000 mieszkańców. Eryk Rudy zmarł w 1002 roku w wyniku zarazy, która zdziesiątkowała kolonię. Doczekał się czwórki dzieci.

Sprawdź też: ciekawostki o Wikingach

Leif Eriksson

Syn wspomnianego powyżej Eryka Rudego urodził się około 975 roku. Według „Sagi o Grenlandczykach” (Grænlendinga saga) około 1002 roku wyruszył w kierunku nieznanego lądu na zachodzie, odkrytego kilka lat wcześniej przez handlarza Bjarni Herjólfssona. Leif Eriksson dotarł prawdopodobnie do Ziemi Baffina, a następnie do południowo-wschodniego wybrzeża Labradoru. Ta sama saga wspomina, że wyprawa dotarła do miejsca, które nazwane zostało Winlandią (prawdopodobnie była to Nowa Fundlandia), gdzie Leif wraz z załogą zszedł na ląd i wybudował kilka domów, by przeczekać zimę. „Saga o Eryku Rudym” potwierdza, ze Leif Eriksson dotarł do Ameryki na długo przed Krzysztofem Kolumbem, jednak nie osiedlił się na niej.

Leif Eriksson zmarł około roku 1020. W USA 9 października obchodzony jest Dzień Leifa Erikssona. Jego postać była inspiracją dla twórców serialu Netflixa – Vikings: Valhalla (2022), będącym sequelem serialu Vikings (2013), w którym to właśnie Leif Eriksson jest głównym bohaterem. W jego postać wcielił się Sam Corlett.

Sam Corlett jako Leif Eriksson // fot. Netflix

Ivar bez Kości

Znany również jako Ivar Ragnarsson, urodził się około 794 roku i był synem wspomnianego już Ragnara Lodbroka. Wsławił się licznymi podbojami we Wschodniej Anglii, gdy około 865 roku wraz z braćmi poprowadził Wielką Armię Pogan (składającą się głównie z Duńczyków oraz częściowo z Norwegów). Bracia pragnęli pomścić swojego ojca. Dowodzona przez Ivara armia podbiła York, Northumbrię oraz królestwo Strathclyde.

Kroniki wikingów opisują Ivara jako inteligentnego i przebiegłego wojownika. Miał być mistrzem strategii i taktyki. Nie do końca wiadomo skąd wziął się jego przydomek – niektóre źródła podają, że jest to eufemiczne określenie impotencji lub metafora związana z wężem. W źródłach skandynawskich można spotkać się ze stwierdzeniem, iż cierpiał na schorzenie podobne do wrodzonej łamliwości kości.

Ostatnie zapiski na jego temat datuje się na 870 roku. Zmarł prawdopodobnie 2 lata później. Po jego śmierci irlandzkie kroniki określały go jako „króla ludzi Północy z całej Irlandii i Brytanii”. Jeśli oglądaliście serial „Wikingowie”, to z pewnością wiecie, że w rolę Ivara najpierw wcielił się James Quinn Markey, a następnie Alex Høgh Andersen. Postać Ivara bez Kości pojawia się w grach komputerowych: „Crusader Kings” oraz „Assassin’s Creed Valhalla”.

Zobacz też: najsłynniejsi piraci w historii

Guthrum

Król duńskich wikingów zamieszkujących Danelagh, w 874 roku wypowiedział wojnę królowi Alfredowi z Wessexu. W ciągu kolejnych dwóch lat zajął część Mercji oraz Northumbrii. Dwa lata później zaatakował z zaskoczenia dwór Alfreda w Chippenham w Wiltshire. Nie udało mu się pojmać króla, który zbiegł i przez kolejne miesiące zbierał armię, by atakować wikingów po partyzancku.

Guthrum był o krok od pobicia Wessexu, jednak odbudowana armia króla Alfreda pokonała jego wojska pod Ethandun. Mimo porażki udało mu się wynegocjować korzystny pokój, w wyniku którego przyjął chrzest. Nie będąc w stanie podbić wspomnianego Wessexu, podążył na wschód, gdzie osiadł i pozostał do końca życia w 890 roku.

Björn Żelaznoboki

To również syn Ragnara Lodbroka, który żył w XI wieku (pierwsza wzmianka o nim pojawia się latem 855 roku) i zasłynął z wypraw do Francji i na Morze Śródziemne, gdzie plądrował wiele osad w Hiszpanii oraz kilka miast we Włoszech. Sagi o Wikingach wspominają, że brał również udział w wyprawie do Anglii, gdy synowie Ragnara chcieli pomścić ojca. Björn Żelaznoboki doczekał się dwóch synów: Refila i Erika Björnssona, który został następnym królem Szwecji.

W serialu Wikingowie Björn Żelaznoboki był z pierwszoplanowych bohaterów, jednak z historycznego punktu widzenia (podobnie jak większość bohaterów) został pokazany bardzo niedokładnie. W rolę nastolatka wcielił się Nathan O’Toole, a dorosłego Björna zgrał Alexander Ludwig.

Alexander Ludwig jako Björn Żelaznoboki

Rollo

Istnieje kilka wersji jego życiorysu, jednak żadna nie jest pewna. Rollo zwany również Rolfem urodził się około 860 roku. Prawdopodobnie urodził się w Danii, skąd został wygnany. Wyruszył plądrować Anglię i Francję, gdzie w 850 roku brał udział w oblężeniu Paryża. Król Karol III Prostak nie mógł sobie poradzić z najeźdźcami więc zaproponował im pokój oraz ziemie w zamian za rozejm i przejście na chrześcijaństwo. Pomimo tego Rollo nawet po przyjęciu chrztu był gorliwym wyznawcą nordyckich bogów.

Rollo był władcą sprawnym i surowym, a złoczyńców i złodziei tępił z całą bezwzględnością. W 924 roku otrzymał od nowego króla, Rudolfa I Burgundzkiego nowe ziemie. 3 lata później abdykował na rzecz swojego syna Wilhelma. Zmarł pomiędzy 928 i 933 rokiem. W serialu Wikingowie postać Rolla, księcia Normandii, jest luźno powiązana z historycznym Rolfem.

Grób Rolfa w katedrze w Rouen // fot. Raimond Spekking / CC BY-SA 4.0 (via Wikimedia Commons), CC BY-SA 4.0, Link

Sigurd Wężooki

To kolejny syn Ragnara i podobnie jak w przypadku ojca, jego życiorys został dość mocno ubarwiony. Swój przydomek zawdzięcza znamieniu na oku, które towarzyszyło mu od urodzenia. Jako młody człowiek, był blisko ojca i towarzyszył mu w licznych wyprawach przez Ruś do Grecji, a następnie do Szkocji. Po śmierci ojca wraz z braćmi i wspomnianą Wielką Armią Pogan spustoszył Anglię. Po powrocie do Skandynawii, razem z braćmi podzielili ziemie ojca. Sigurd Wężooki otrzymał Zelandię, Skanię i Wyspy Duńskie, które dały początek współczesnej Danii.

Możliwe, że przez pewien czas razem ze swoim bratem Halfdanem wspólnie rządzili Danią, ponieważ niektóre źródła podają, że Sigfred i Halfdan rządzili wspólnie w 873 roku. Warto pamiętać, że imiona Sigurd i Sigfred były często mieszane w literaturze nordyckiej. Sigurd „Wężowe Oko” pojawił się w 2,3 i 4 sezonie serialu Wikingowie. Postać tą zagrał Faolán Pelleschi oraz Elijah O’Sullivan.

Harald Sigurdsson „Hardraada” zwany Srogim

Król Norwegii w latach 1045–1066, urodził się około 1015 roku. Harald Sigurdsson często jest określany „ostatnim wikingiem”. Miał 210 cm wzrostu, co wzbudzało respekt i postrach wśród jego przeciwników. Już jako 15-latek brał udział w bitwie pod Stiklestad (1030). Po przegranej musiał opuścić Norwegię i udać się na Ruś, gdzie znalazł schronienie na dworze Jarosława Mądrego. Wraz z jego wojskiem brał udział w wyprawach wojennych przeciwko królowi Polski Mieszkowi II.

W kolejnych latach Harald Sigurdsson jako dowódca walczył w Afryce, we Włoszech, na Sycylii oraz na Morzu Egejskim. W 1045 roku wrócił do Norwegii, a po śmierci Magnusa I Dobrego został jej królem. W 1048 założył dzisiejszą stolicę Norwegii – Oslo. Przez kolejne lata prowadził wojnę z Duńczykami. Dwa lat po zakończeniu tego konfliktu, w 1066 roku zorganizował ostatnią wyprawę Wikingów na Anglię (ok. 15 000 wojowników na 300 statkach). Pomimo kilku zwycięstw i zdobycia Yorku, został zaskoczony i rozgromiony w bitwie pod Stamford Bridge. Sigurdsson zginął podczas walki, trafiony strzałą w gardło.

Harald pojawia się w serialu Wikingowie: Walhalla. Wcielił się w niego Leo Suter // fot. Netflix

Artykuł 10 najsłynniejszych Wikingów w historii pochodzi z serwisu Zalajkowane.pl.

fot. screenshot z youtube: https://www.youtube.com/watch?v=_c-bdvNl_O8

Historia pływającego hotelu John Brewer Floating Hotel

Doug Tarca, włoski nurek, który wyemigrował w 1935 roku do Australii, był pasjonatem natury i Wielkiej Rafy. Po uzyskaniu pozwalnia na zbieranie koralowców i prowadzeniu innych biznesów związanych z rafą, chciał dzielić się jej pięknem z całym światem. Jego projekt pływającego hotelu okazał się naprawdę imponujący.

John Brewer Floating Hotel stał się osobliwym „rajem na wodzie”, został otwarty w 1988 roku jako pływający 5 piętrowy budynek, w którym znajdowało się 200 pokoi, kilkanaście klubów nocnych, mnóstwo barów i restauracji, lądowisko dla helikopterów, kort tenisowy i podwodne obserwatorium na 50 osób. Pływający hotel mierzył 89,2 metra szerokości i 27,6 metra wysokości od poziomu morza. Pojemność zbiorników paliwa wynosiła 200 ton, a moc wytwórcza 2300kW. Oficjalnie pływający hotel zatrudniał 98 osób i mógł pomieścić 346 gości w 140 dwuosobowych pokojach i w 34 luksusowych apartamentach.

Niestety, jak na ironię pomimo pierwotnej wizji Tarca by hotel służył jako miejsce do podziwiania rafy, mnóstwo koralowców zostało usuniętych z Brewer Reef na której miał stanąć. Wywołało to oburzenie w środowiskach ekologicznych. Następnie hotel został uderzony przez cyklon Charlie, powodując ogromne straty o wartości ponad 2 milionów dolarów.

fot. screenshot z youtube: https://www.youtube.com/watch?v=_c-bdvNl_O8

(fot. Hyundai Asan Corporation, domena publiczna)

Początek końca pływającego hotelu

Floatel (Pływak – taki otrzymał przydomek) po tych wszystkich nieprzyjemnych perturbacjach okazał się ogromną komercyjną klapą i został wystawiony na sprzedaż. Według raportów finansowych Southern Cross University, firma BHR, która była właścicielem hotelu straciła w pierwszym roku jego obsługi około 8 milionów dolarów, na dodatek jakieś 5 kilometrów od hotelu znaleziono skład amunicji z II Wojny Światowej.

Ostatecznie został sprzedany japońskiej firmie i wylądował w Ho Chi Minh City w Wietnamie, gdzie przez kolejne dziesięć lat funkcjonował jako Saigon Floating Hotel, w którym znajdowały liczne kluby nocne. Następnie obiekt trafił do turystycznego miejsca Mount Kumgang na granicę Korei Północnej i Południowej i przemianowany na Haegeumgang. Tam przez następne dziesięć lat służył jako atrakcja turystyczna, aż do 2008 roku, gdzie miał miejsce incydent, który doprowadził do jego zamknięcia. Północnokoreański żołnierz zastrzelił południowokoreańską turystkę przebywającą na wakacjach, która opuściła hotel i wkroczyła do północnokoreańskiej strefy wojskowej.

Po tym wydarzeniu hotel został zamknięty i stał pusty aż do 2018 roku, kiedy to zdecydowano otworzyć go ponownie. Jednak po tylu latach niszczenia został nadgryziony zębem czasu tak mocno, że nawet władze Korei Północnej nie chciały się nim początkowo zaopiekować. Początkowo zaplanowany remont i przebudowa została przełożona przez pandemię koronawirusa. Zdjęcia satelitarne z 2023 roku pokazują, że pierwszy pływający hotel w historii został zburzony i usunięty. Hotel przepłynął łącznie 14 tys. km od Singapuru poprzez Wielką Rafę, Wietnam aż do wybrzeży Korei Północnej.

(fot. Hyundai Asan Corporation, domena publiczna)

Artykuł Historia pierwszego pływającego hotelu na świecie pochodzi z serwisu Zalajkowane.pl.

Zamek Edynburski

Majestatyczny zamek w Edynburgu jest bez wątpienia jedną z najbardziej rozpoznawalnych twierdz Szkocji. Położony na szczycie wulkanicznej skały górujący nad stolicą jest również jej główną atrakcją turystyczną. Pierwsze historyczne ślady fortyfikacji na górze zamkowej sięgają IX w p.n.e; choć najstarsza zachowana część budowli, kaplica św. Małgorzaty, pochodzi z XII wieku. Jest to również najstarsza zachowana budowla w Edynburgu. Na terenie zamku znajdują się dziś liczne muzea.

fot. pixbay.com

Zamek Braemar

Na terenie Parku Narodowego Cairngorms nad rzekami Dee i Clunie Water znajdziemy z kolei Zamek Braemar. Wybudowany w 1628 roku na planie litery L. Posiada pięć pięter, a na szczycie znajdują się trzy jednopiętrowe wieżyczki. W 1745 roku został skonfiskowany i przerobiony na koszary wojskowe, w 1831 został zwrócony klanowi Farquarson, pierwotnym właścicielom. W latach 2006 – 2008 został odrestaurowany i udostępniony do zwiedzania.

fot. Bert from Netherlands via wikipedia, CC BY 2.0, Link

Zamek Balmoral

Nad rzeką Dee, około 80 km na zachód od miasta Aberdeen, na ogromnej posiadłości o powierzchni około 20 tysięcy hektarów mieści się Zamek Balmoral. Zakupiony w 1848 przez królową Wiktorię i jej męża Alberta i gruntownie przebudowany w 1856 roku. Od tej pory przypomina on raczej wielki pałac niż średniowieczną warownię. Królowa Wiktoria mówiła o nim „ukochany raj w górach”. Cały kompleks jest prywatną własnością brytyjskiej rodziny królewskiej i do tej pory służy jako letnia rezydencja. Można zwiedzać wielką salę balową oraz urocze ogrody i tereny zielone wokół zamku.

fot. Stuart Yeates from Oxford, UK – Balmoral Castle and lawns at https://www.flickr.com/photos/stuartyeates/45919678/, CC BY-SA 2.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=728182

Zamek Blair

Usytuowany nad rzeką Garry, wśród zielonych zalesionych wzgórz położony jest zamek Blair. Jest historyczną siedzibą rodu Murrayów, którzy noszą tytuł książąt i hrabiów Atholl. Pierwszą wieżę postawiono tu w 1269 roku i stoi do dziś. W 1844 królowa Wiktoria odwiedziła zamek i udzieliła zgody księciu Atholl na założenie prywatnej armii. Atholl Highlanders to ostatnia prywatna armia w Europie. Obecny książę Atholl mieszka w RPA i nie zamierza opuszczać Afryki, składa co roku wizytę, zaś posiadłością zarządza fundacja. Znajduje się tu pokaźna kolekcja broni i pamiątki rodu Murrayów.

fot. unsplash.com

Zamek Inveraray

Zamek Inveraray znajduje się w miejscowości Inveraray w zachodniej Szkocji, na zachodnim wybrzeżu malowniczego jeziora Loch Fyne. Powstał w drugiej połowie XVIII wieku, w neoklasycznym stylu, z inicjatywy Archibalda Campbell, księcia Argyll i do dziś jest siedzibą rodu. Zamek uznawany jest za główną atrakcję turystyczną tej części kraju, zaś ogromny salon zamkowy jest najwyższym pomieszczeniem w całej Szkocji.

fot. pixabay

Zamek Cawdor

Cowdor to niewielka miejscowość położona około 20 km na północny wschód od miasta Iverness, głównego ośrodka turystycznego regionu Highlands. Właścicielami zamku jest rodzina Cowdor. Jest zbudowany wokół wieży, która powstała w XV wieku, w późniejszych wiekach wielokrotnie przebudowana. Zamek najbardziej znany jest jako siedziba króla Duncana z szekspirowskiego dramatu Lady Makbet. Jest to skojarzenie czysto literackie gdyż akcja powieści toczy się trzy wieki przed powstaniem tu warowni. Znajdują się tu przepiękne ponad 300 letnie ogrody, a nawet labirynt powstały na wzór legendarnego labiryntu Minotaura.

fot. Holger_Uwe_Schmitt via wikipedia, CC BY-SA 4.0, Link

Zamek Eilean Donan

Zamek Eilean Donan położony jest w regionie Highlands, na wyspie na jeziorze Loch Duich. Zamek został wzniesiony w XII wieku, choć pierwsze zabudowania powstały tu w czasach antycznych, zaś w VI wieku znajdował się tu klasztor, zamieszkały przez św Donana, który szerzył chrześcijaństwo wśród lokalnych plemion. Jego imię zachowało się w nazwie zamku. Zamek Eilean Donan uważany jest za najczęściej fotografowany zamek świata. Ze względu na jego malownicze usytuowanie kręcono tu sceny do wielu filmów m.in. James Bond czy Loch Ness.

Ruiny zamku Eilean Donan // fot. depositphotos

Zamek Dunnottar

Zamek Dunnottar znajduje się w północno – wschodniej Szkocji nad morzem Północnym, położony na cyplu na szczycie klifów. Do zamku prowadzą jedynie dwie wąskie ścieżki, co w czasach świetności tworzyło twierdzę nie do zdobycia. Na początku XVIII wieku twierdza została zniszczona i od tej pory popada w ruinę, aż do 1925 kiedy to hrabina Cowdray rozpoczęła pracę związaną z zabezpieczeniem obiektu przed dalszym niszczeniem.

Fot: Wikipedia.org

Zamek Glamis

Zamek Glamis jest zlokalizowany we wschodniej Szkocji w hrabstwie Angus, wybudowany z czerwonego piaskowca. Przez wiele stuleci służył jako królewski dom myśliwski, następnie przebudowany i rozbudowany. Swój ostateczny kształt uzyskał w XVIII wieku. Tutaj dzieciństwo spędziła matka królowej Elżbiety II i na świat przyszła jej młodsza siostra Małgorzata. Uważa się go za najbardziej nawiedzony zamek w Szkocji. To właśnie w tym zamku Szekspir umieścił scenę zabicia króla w dramacie Makbet.

fot: www.scotsmagazine.com

Zamek Stirling

Zamek Stirling jest położony w środkowej Szkocji, usytuowany w malowniczym miejscu na skale na najwyższym wzniesieniu w okolicy. Jest to drugi zamek, po tym w Edynburgu, najważniejszy w historii Szkocji. Było to miejsce koronacji wielu szkockich królów i stoczono tu mnóstwo bitew o niepodległość Szkocji. Ze względu na swoje kluczowe położenie przy przeprawie przez rzekę Forth, łączy szlaki handlowe północne z południowymi. Zachowana do dziś budowla pochodzi z przełomu XV i XVI wieku skrupulatnie odrestaurowana w swoim pierwotnym renesansowym stylu.

fot. wikipedia

Zobacz też:

• Zamki Dolny Śląsk
• Najpiękniejsze zamki w Polsce
• Najciekawsze zamki i pałace Podkarpacia
• Szlak Orlich Gniazd
• Najpiękniejsze zamki i pałace w Europie

Artykuł Najpiękniejsze zamki w Szkocji pochodzi z serwisu Zalajkowane.pl.

fot. chromastock

Wielki Ziggurat w Ur – położenie

Wielki Ziggurat znajdował się w starożytnym mieście mezopotamskim Ur, które uznawane jest jedno z najstarszych miast w historii świata. Obecnie jest tu stanowisko archeologiczne, położone mniej więcej w połowie drogi między Bagdadem i Zatoką Perską. Ruiny tego starożytnego miasta położone są w pustynnym regionie Iraku, około 16 km na zachód od współczesnego koryta Eufratu. W czasach starożytnych miasto Ur było bardzo ważnym portem morskim, dzięki położeniu nieopodal ówczesnego ujścia rzeki Eufrat do Zatoki Perskiej. Centralnym i najbardziej monumentalnym budynkiem w mieście była świątynia Ziggurat, która jest najlepiej zachowanym kompleksem świątynnym starożytnej Mezopotamii. Najbliżej położonym współczesnym miastem od tej świątyni jest Nasiriya.

fot. depositphotos.com

Wielki Ziggurat w Ur w czasach starożytnych

Było wiele miast sumeryjskich – w dolinie przez długi czas istniało kilka niezależnych miast-państw, z których każdym rządził jego władca. Cywilizacja sumeryjska przeszła przez wiele faz, kiedy centrum władzy politycznej przeniosło się z jednego miasta do drugiego – ci, którzy aktualnie byli najsilniejsi, mieli władzę i dyktowali swoją wolę pozostałym. Bez względu jednak na zawirowania i układy polityczne, wszystkie sumeryjskie miasta łączyły typowe stosunki kulturowe i historyczne – jeden język pisany, podobne metody handlu oraz ta sama religia. Każde miasto budowało swoją świątynię w formie wielostopniowej piramidy, którą nazwano Zigguratem.

Wielki Ziggurat został zbudowany na początku XXI wieku p.n.e., szacuje się, że było to około 2047 roku p.n.e. przez lokalnych królów Ur Nammu i Szulgi jako Sanktuarium Ekisznugal na cześć boga księżyca Nanny. W następnych latach był kilkakrotnie odnawiany i został znacznie rozbudowany przez nowobabilońskiego króla Nabonida. Budowa wielkiego Zigguratu w Ur była nadzorowana przez III dynastię Ur, która przywróciła lokalną sumeryjską państwowość po Akadach i Gutianach. Zigurat w Ur miał być świątynią, a także instytucją publiczną, archiwum i pałacem rodziny królewskiej. Ze szczytu rozpościerał się widok na całe miasto.

Komputerowa rekonstrukcja zigguratu w Ur // fot. user:wikiwikiyarou – Praca własna, based on a 1939 drawing by Leonard Woolley, Ur Excavations, Volume V. The Ziggurat and its Surroundings, Figure 1.4 [1][2], Domena publiczna, Link

fot. depositphotos.com

Nadbudowa tej struktury nie przetrwała do czasów współczesnych. Leonard Woolley, który jako pierwszy zbadał budynek – uważał, że schody były obłożone drzewem, aby cała konstrukcja przypominała ludziom aluwialną równinę, świętą górę. Wielki Ziggarat w Ur był wzorem architektów ze starożytnej Mezopotamii. Możliwe, że ziggurat Etemenniguru lub ziggurat w Babilonie zbudowany na jego modelu funkcjonował jako pierwowzór opisanej w Biblii wieży Babel.

Widok na częściowo zrekonstruowany ziggurat w Ur // fot. Michael Lubinski from Green Bay, WI, USA – Ziggarut of Ur, CC BY-SA 2.0, Link

Wielki Ziggurat w Ur współcześnie

Wielki Ziggurat w Ur został odkryty w 1850 roku przez brytyjskiego archeologa William Loftusa. Na przełomie wieków XIX i XX zespół Leonarda Woolleya z British Museum oczyścił ziggurat z zalegających na nim przez tysiące lat warstw. Na dziedzińcu zigguratu Woolley odkrył pozostałości archiwum świątyni i glinianą tabliczkę ze szczegółami dotyczącymi transakcji handlowych i rytuałów, w których kapłani byli przedstawicielami boga księżyca. W latach 1979 – 1980, pod rządami Saddama Husajna, za zgodą Irackiego Dyrektoriatu Zabytków, odbudowano fasady budynku aż do samego szczytu i masywne schody. Zdaniem archeologów była to słuszna decyzja, inaczej po dokonaniu prac wykopaliskowych, obiekt mógłby się rozsypać. W pobliżu znajdują się pozostałości starożytnej świątyni zbudowanej przez Nabuchodonozora II.

Szkic Williama Loftusa przedstawiający odkrycie zigguratu // fot. wikipedia

Zobacz też:

• Tajemnicze zaginięcie Agathy Christie i największe poszukiwania w dziejach
• 15 ciekawostek o Wikingach
• Mądry Hans – koń, który potrafił liczyć
• Historia jednej fotografii: Robotnicy na belce
• Zuchwała kradzież Mona Lisy z Luwru – jak do niej doszło?

Artykuł Wielki Ziggurat w Ur – najlepiej zachowany kompleks świątynny starożytnej Mezopotamii pochodzi z serwisu Zalajkowane.pl.

Pewnego zimowego dnia Agatha Christe wyszła ze swojego domu w Berkshire… Brzmi to jak początek jej własnej powieści lub nagłówek jakiegoś tabloida. Co się tak naprawdę wtedy wydarzyło? Poznajcie 11 brakujących dni w biografii słynnej Agathy Christie

Zaginięcie Agathy Christie

Piątkowego wieczoru po 21:30, 3 grudnia 1926 roku Agatha Christie wstała z ulubionego fotela, poszła na piętro domu, aby pocałować przed snem swoją siedmioletnią córkę Rosalind. Zeszła na dół po czym wsiadła do swojego Morrisa Cowleya i odjechała w ciemność. Od tego momentu nikt nie widział pisarki przez kolejne 11 dni. Jej zniknięcie rozpoczęło jedną z największych akcji poszukiwawczych na świecie.

Nagłówki gazet po tajemniczym zaginięciu Agathy Christie

Akcja Poszukiwawcza Agathy Christie

36-letnia Agatha Christie już wtedy była popularną pisarką, więc do poszukiwań przydzielono tysiące policjantów, setki cywilów, a nawet po raz pierwszy wykorzystano samoloty. Ówczesny minister spraw wewnętrznych William Joynson-Hicks sam naciskał na policję by działała szybciej i efektywniej. Do akcji przyłączyli się nawet dwaj słynni brytyjscy pisarze kryminalni Sir Arthur Conan Doyle, autor Sherlocka Holmesa oraz Dorothy L. Sayers, autorka serii o Lordzie Peterze Wimsey’u. Mieli nadzieję, że ich specjalistyczna wiedza pomoże odnaleźć koleżankę po fachu.

Dzięki wzmożonym działaniom policji udało się szybko zlokalizować samochód pisarki. Znaleziono go na stromym zboczu w Newlands Corner, niedaleko Guildford. Jednak po Agathcie wciąż nie było śladu. Dni mijały, a prasa zaczęła spekulować wymyślając coraz bardziej sensacyjne teorie. Nie było bardziej pokazowej historii dla tabloidów. W pobliżu porzuconego samochodu znajdowało się naturalne źródło nazywane Silent Pool, gdzie rzekomo utopiła się dwójka małych dzieci. Sugerowano samobójstwo, jednak wydawało się ono mało prawdopodobne, gdyż nie odnaleziono ciała, a życie zawodowe autorki wyglądało bardzo dobrze – jej szósta powieść biła właśnie rekordy sprzedaży. Powstały liczne teorie spiskowe – według jednej z nich Christie miała zostać zamordowana przez swojego męża (Archiego Christie, byłego pilota), który miewał kochanki. Niektórzy twierdzili, że to chwyt reklamowy do promowania jej kolejnej książki. Arthur Doyle, zapalony okultysta, zaniósł jej rękawiczkę do znanego medium, a Dorothy Sayers sama odwiedziła ostatnie miejsca pobytu autorki aby poszukać wskazówek. Wszystkie te wysiłki okazały się daremne, nawet to, że informacja o zaginięciu Agathy Christie trafiła na pierwszą stronę New York Timesa i wielu innych gazet.

Odnalezienie Agathy Christie

14 grudnia 1926 roku, dokładnie 11 dni po zaginięciu, ustalono jej miejsce pobytu. Przebywała cała i zdrowa w hotelu w Harrogate. Okoliczności odnalezienia były jednak tak pokręcone, że nie dawały żadnych wskazówek na temat tego co się wydarzyło – wręcz rodziły się kolejne pytania. Wkrótce okazało się, że Agatha… nic nie pamięta.

Policja na podstawie poszlak doszła do wniosku, że Agatha Christie wyjechała ze swego domu do Londynu, jednak po drodze miała wypadek. Porzuciła auto i udała się pociągiem do Harrogate. Po przybyciu do uzdrowiska zameldowała się w hotelu Swan Hydro, praktycznie bez bagażu, przybierając imię kochanki jej męża – Theresy Neele. Harrogate był szczytem elegancji tamtych czasów, więc pisarka nie robiła tam nic, co wzbudzałoby jakiekolwiek podejrzenia. Brała udział w balach i rozrywkach Palm Court. Została rozpoznana przez boya hotelowego, który zadzwonił po służby. Szybko poinformowano jej męża pułkownika Archiego Christie, który natychmiast przybył po żonę. Co ciekawe, Christie kazała czekać mężowi w hotelowej poczekalni podczas gdy ona przebierała się w wieczorowy strój. Do powrotu do domu nie śpieszyła się zupełnie.

Nagłówki gazet po odnalezieniu Agathy Christie

Hotel w którym odnaleziono Agathę Christie // fot. Dragon tomato via wikipedia, CC BY 3.0, Link

Co się tak naprawdę stało?

Powstało mnóstwo domysłów na temat tego co się działo w trakcie zniknięcia. Jej mąż uznał, że dostała całkowitej amnezji w wyniku uderzenia podczas wypadku samochodowego. Jednak jej biograf, Andrew Norman twierdzi, że mogła być w stanie „fuga”, czyli transie psychogennym. Jest to stan spowodowany urazem lub depresją. Typowymi objawami psychogennej amnezji u autorki było przybranie nowe tożsamości, Teresy Neele i nie rozpoznawanie siebie samej na zdjęciach w prasie. Jej stan psychiczny był podobno wtedy bardzo ciężki.

Agatha Christie niechętnie wspominała o tych brakujących dniach, jednak w jednym z wywiadów wspomniała: „Przez 24 godziny czułam się, jakbym błąkała się w jakimś przedziwnym śnie, aby później ocknąć się w Harrogate, jako całkiem ukontentowana, zadowolona z życia kobieta, która jest święcie przekonana, że właśnie przyjechała z południowej Afryki.”

Wkrótce pisarka wyzdrowiała zupełnie i ponownie zaczęła pisać powieści, jedyne czego nie była w stanie dłużej znosić to zdrad męża. Rozwiodła się z nim w 1928 roku, a następnie poślubiła archeologa Sir Maxa Mellowana. Co się wydarzyło w ciągu tych jedenastu dni w życiu Agathy Christie nie dowiemy się raczej nigdy, pozostanie to zagadką nie do rozwiązania nawet przez…. Herculesa Poirota.

Zaginięcie Agathy Christie w popkulturze

Zaginięcie Agathy Christie nawet kilkadziesiąt lat później inspiruje pisarzy i filmowców:
• w 1979 r. Vanessa Redgrave wciela się w postać Agathy Chrisie w filmie pt. „Agata” (w filmie mózg pisarki ucierpiał wskutek terapii elektrowstrząsami).
• w 1999 roku w książce pt. „Agatha Christie and the Eleven Missing” Jared Cade przedstawia swoją wersję wydarzeń, według której ucieczka Agathy Christie była zamierzona.
• w biografii „Agatha Christie” z 2006 roku, której autorem jest Andrew Norman pojawia się teoria dotycząca amnezji.
• Rok później, w 2007 roku Laura Thompson w swojej książce „Agatha Christie: A Mysterious Life” podzieliła pogląd córki Christie, jakoby pisarka była w szoku.
• w 2018 roku nakręcono film „Agatha and the Truth of Murder” (Agatha: Prawdziwe morderstwo) opowiadający zmyśloną historię o tym, jak Agatha Christie zostaje uwikłana w morderstwo podczas 11-dniowego zniknięcia w 1926 roku.
• Historia zaginięcia Agathy Christie została też pokazana w jednym z odcinków serialu „Doktor Who” („The Unicorn and The Wasp” – siódmy odcinek czwartej serii) oraz w koreańskim musicalu „Agatha” z 2015 r.

Zobacz też:

• Mądry Hans – koń, który potrafił liczyć
• Robotnicy na belce – jak powstało jedno z najbardziej znanych zdjęć na świecie?
• Kai Tak – najniebezpieczniejsze lotnisko świata
• Zuchwała kradzież Mona Lisy z Luwru – jak do niej doszło?
• Argentawis – największy znany nauce ptak latający, jaki kiedykolwiek żył na Ziemi

Artykuł Tajemnicze zaginięcie Agathy Christie i największe poszukiwania w dziejach pochodzi z serwisu Zalajkowane.pl.