Czym Jest Graffiti?

Graffiti, będące formą autoekspresji, bywa często mylone z czystym aktem wandalizmu. To sztuka uliczna, która ma swoje korzenie w starożytności, ale współczesne jej formy często można odnaleźć w najbardziej nieoczekiwanych miejscach, jak właśnie publiczne toalety. Charakteryzuje się szybkim tempem tworzenia i często efemerycznym charakterem.

Graffiti w toaletach – przestrzeń dla tabu i buntu

Toalety publiczne oferują pewnego rodzaju anonimowość, co sprawia, że stają się one przestrzenią wyrażenia rzeczy, które w innych okolicznościach mogłyby być zakazane lub potępiane. Często spotyka się tam rysunki mające seksualny charakter, w tym graficzne przedstawienia męskich genitaliów.

Te rysunki, często uznawane za wulgarne, mogą być nieakceptowalne dla wielu osób korzystających z toalety. Ponadto, korzystanie z obmalowanej w różnorodne sposoby toalety bywa odstraszające. Co więcej, osoby odpowiedzialne za te graffiti często pozostają bezkarnie.

fot. materiał partnera

Przekraczanie granic

Jednym z najbardziej kontrowersyjnych i nieoczekiwanych obrazów, które można odnaleźć w toaletach, są rysunki przedstawiające sztucznego członka. Choć mogą być one szokujące, często są też formą wyzwania rzucanego społecznym normom i tabu. W ten sposób graffiti w toaletach staje się narzędziem buntu przeciwko społecznym ograniczeniom.

Oprócz rysunków, w toaletach publicznych często pojawiają się również wulgarne napisy, które dyskryminują różne grupy społeczne lub obrażają innych. Wiele publicznych toalet zmaga się z tym rodzajem wandalizmu, który, niestety, zazwyczaj pozostaje bezkarny.

Dyskusja społeczna i reakcje

Reakcje na graffiti w toaletach publicznych są różnorodne i zależą od osobistych przekonań oraz kontekstu społecznego. Oto kilka typowych reakcji:

• Degradacja moralna:Dla wielu osób, graffiti to symbol moralnego upadku i braku szacunku dla wspólnie dzielonych przestrzeni.

• Sztuka ludowa:Inni mogą doceniać te prace jako ważną formę ludowej sztuki, która wyraża społeczne i kulturowe przekazy w bezpośredni sposób.

• Przestrzeń dla artystów: Dla artystów ulicznych, toalety publiczne często stają się przestrzenią, gdzie mogą bez przeszkód eksperymentować i wyrażać swoje artystyczne wizje.

Wszystkie te reakcje pokazują, jak skomplikowana może być percepcja graffiti, które jednocześnie szokuje, inspiruje i prowokuje dyskusję o granicach sztuki i wandalizmu.

Konkluzja

Graffiti w publicznych toaletach jest fenomenem złożonym, który balansuje na granicy między sztuką a aktem wandalizmu. Niezależnie od tego, jak są odbierane, stanowią one fascynujący element kultury miejskiej, który mówi wiele o naszych społecznościach, ich problemach, buntach i poszukiwaniu sposobów na wyrażenie siebie. Dlatego też, zanim odrzucimy je jako czysty wandalizm, warto zastanowić się, co takie obrazy mogą nam powiedzieć o społeczeństwie, w którym żyjemy.

Artykuł Sztuka czy Wandalizm? tajemniczy świat niesfornych graffiti w toaletach publicznych pochodzi z serwisu Zalajkowane.pl.

Centrum LIM – 170 metrów

Imponujące 43 piętra i 140 metrów wysokości sprawia, że jest to 10 najwyższy budynek w Warszawie. Budowa rozpoczęła się jeszcze w 1977 roku i trwała do 1989 roku. Zlokalizowany pod adresem Aleje Jerozolimskie 65/79 obiekt znany jest bardziej jako Marriott, ponieważ od wielu lat znajduje się tu hotel o tej samej nazwie. Dolne kondygnacje to około 40 sklepów, kawiarni i restauracji.

Wysokość całkowita: 170 metrów
Wysokość do dachu: 140 metrów
Kondygnacje: 42
Adres: Aleje Jerozolimskie 65/79

fot. https://lim.pl/en/

Rondo 1 – 192 metry

200 milionów euro kosztował wieżowiec o nazwie Rondo 1, który powstawał od 2003 do 2006 roku. To pierwszy budynek w naszej części Europy, w którym zamontowano system indywidualnie zarządzający każdą z 36 tysięcy żarówek oraz każdą z 4 tysięcy żaluzji w obiekcie. Takie rozwiązanie pozwala dostosować natężenie światła do warunków pogodowych panujących na zewnątrz. W tym 159-metrowym budynku aż 100% energii z energii wiatrowej, a program oszczędności wody zredukował jej zużycie o 30%. Co ciekawe od 2011 roku właśnie w tym budynku odbywają się zawody w biegach po schodach – tzw. „Bieg na Szczyt”.

Wysokość całkowita: 192 metry
Wysokość do dachu: 159 metrów
Kondygnacje: 41 nadziemnych i 2 podziemne
Adres: rondo ONZ 1

fot. rondo1.pl

Złota 44 – 192 metry

Złota 44 to jeden z najbardziej ekskluzywnych adresów w stolicy Polski. Jak podają serwisy plotkarskie swoje mieszkania mają tu m.in. Joanna Krupa, Ola Nowak czy Anna i Robert Lewandowscy. Nie tylko wysokość budynku robi wrażenie – cena za metr – prawie 50 000 złotych (stan na kwiecień 2024) sprawia, że zwykli ludzie tacy jak ja mogą jedynie pomarzyć

55-cio kondygnacyjny budynek, który powstawał w latach 2008-2013 otrzymał również potoczną nazwę – Żagiel Libeskinda, na którą składa się kształt (podobny do żagla) oraz nazwisko architekta (Daniel Libeskind). Apartamenty, o średniej wielkości 120 m² znajdują się na piętrach od 9 do 52. Do dyspozycji mieszkańców jest sauna, 24-metrowy basen, centrum spa, fitness klub z salą do jogi, sala kinowa, taras widokowy oraz piwniczka do starzenia win.

Wysokość całkowita: 192 metry
Wysokość do dachu: 192 metry
Kondygnacje: 52
Adres: Złota 44

fot. zlota44.com

Q22 – 195 metrów

Niecały kilometr dalej od Złotych Tarasów znajduję się 195-metrowy biurowiec Q22. Budynek zlokalizowany pod adresem al. Jana Pawła II 22 powstał w miejscu zburzonego w 2012 roku hotelu Fryderyk Chopin. Zaledwie 4 lata później oddano do użytku 42-kondygnacyjny biurowiec o powierzchni 53 807 mkw. Koszt jego budowy przekroczył prawdopodobnie 500 mln złotych. Ciekawostką jest fakt, że podczas wyburzania wspomnianego hotelu odzyskano 1500 ton stali oraz 25 000 ton betonowego kruszywa. Swoje biura mają tu m.in. Deloitte czy City Handlowy. Od 2021 roku w budynku wykorzystywana jest energia pochodząca wyłącznie ze źródeł odnawialnych.

Wysokość całkowita: 195 metrów
Wysokość do dachu: 155 metrów
Kondygnacje: 42
Adres: al. Jana Pawła II 22

fot. https://q22.com.pl

Skyliner – 195 metrów

Z dzielnicy śródmieście przenosimy się na Wolę. To tu, pod adresem Prosta 67 znajduje się 45-cio kondygnacyjny Skyliner. W budynku są 4 pietra przeznaczone na cele handlowo-usługowe oraz 30 pięter, w których znajdują się biura. Budowa trwała w latach 2017-2021. Na wysokości 165-metrów znajduje się dwupoziomowy Skybar z widokiem na panoramę Warszawy.

Wysokość całkowita: 195 metrów
Wysokość do dachu: 195 metrów
Kondygnacje: 45
Adres: ul. Prosta 67

fot. skylinerbykarimpol.pl/galeria/

Warsaw Unit – 202 metry

Ten 202-metrowy kolos również znajduje się w dzielnicy Wola, zaledwie 300-400 metrów od wspomnianego powyżej Skylinera. Wybudowany na wąskiej działce między ulicami Prostą, Pańską i Wronią biurowiec ma 46 kondygnacji, 14 wind oraz 57 000 m² powierzchni biurowej. Cześć budynku pokryto elewacją złożoną z kilku tysięcy ruchomych płytek (tzw. dragon skin – smocza skóra), które reagują na podmuchy wiatru, tworząc przy tym niepowtarzalne obrazy – to pierwsze takie wdrożenie w historii polskiej architektury. Budynek oddano do użytku w 2021 roku, po zaledwie 4 latach budowy. Ostatnie piętro więżowca to taras otoczony szklaną ścianą.

Wysokość całkowita: 202 metry
Wysokość do dachu: 180 metrów
Kondygnacje: 46
Adres: rondo Ignacego Daszyńskiego 1

fot. materiały prasowe

Warsaw Trade Tower – 208 metrów

Cały czas pozostajemy na Warszawskiej Woli. 208 metrów, 43 kondygnacje oraz 42 300 metrów kwadratowych powierzchni biurowej robi wrażenie. Budowę Warsaw Trade Tower w latach 1997-1999 sfinansował koreański koncern motoryzacyjny Daewoo, który niecałe 3 lata później odsprzedał wieżowiec. Pierwsza i druga kondygnacja naziemna pełnią funkcje handlowe, a trzy podziemne to parking na 300 samochodów.

Ciekawostką związaną z budynkiem jest fakt, że to właśnie tu w 2017 roku przeniosła się para sokołów wędrownych, Franek i Giga, która zamieszkiwała Pałac Kultury i Nauki. Podczas prac konserwacyjnych w pałacu przeniesiono ich gniazda niżej – Sokoły same wybrały sobie „nowy dom”, w którym doczekały się nawet potomstwa.

Wysokość całkowita: 208 metrów
Wysokość do dachu: 184 metry
Kondygnacje: 43
Adres: ul. Chłodna 51

fot. materiały inwestora

Warsaw Spire – 220 metrów

Trzecim co do wysokości budynkiem w Warszawie jest liczący sobie 220 metrów wieżowiec Warsaw Spire, a więc najwyższy w Unii Europejskiej biurowiec. Zbudowany został w dzielnicy Wola, a jego głównym przeznaczeniem od momentu powstania po dziś dzień jest stanowienie siedziby wielkich, światowych korporacji.

Budynek został zbudowany w 2016 roku, a z jego początkami wiąże się też historia… samozapłonów, parkowanych w jego pobliżu samochodów. Szybko wyszło na jaw, że słońce, odbijające się jak w soczewce od bryły wielkiego biurowca powodowało liczne pożary pojazdów. Szczęśliwie, usterka została poprawiona przez wykonawcę i dzisiaj można parkować przy budynku bez strachu o to, że nasz samochód samoistnie zajmie się ogniem.

Wysokość całkowita: 220m
Wysokość do dachu: 180m
Kondygnacje: 49
Adres: plac Europejski 1, 2 i 6

fot. ghelamco.com/pl/projects/poland/warsaw-spire/

Pałac Kultury i Nauki – 237 metrów

Trudno znaleźć w Polsce drugi taki budynek, który wzbudzałby tak wiele kontrowersji, co stary i poczciwy Pałac Kultury i Nauki, a więc prezent dla Warszawiaków od „bratniego” narodu radzieckiego. Potężna budowla została zbudowana w stylu socrealistycznym w 1955 roku, czyli w czasie w którym w dalszym ciągu z zapałem wnoszono na nowo polską stolicę po wojennej zawierusze.

Do dzisiaj, Pałac Kultury i Nauki pełni przede wszystkim funkcje kulturalne: jest siedzibą dziesiątek stowarzyszeń, instytucji, kin, muzeów czy teatrów. Dla turystów na jednym z ostatnich pięter udostępniono taras widokowy. Mierzący 237 metrów pałac urósł przez pokolenia do rangi symbolu Warszawy i chociaż ma on po dziś dzień wielu przeciwników, trudno wyobrazić sobie, by faktycznie raz na zawsze zniknął z mapy stolicy. Sprawdź nasze ciekawostki o Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie.

Wysokość całkowita: 237 metrów
Wysokość do dachu: 188 metrów
Kondygnacje: 43
Adres: Plac Defilad 1

fot. depositphotos

Varso Tower – 310 metrów

Varso Tower to miejsce, które na mapie Warszawy widnieje od niedawna. Wieżowiec został bowiem ukończony w 2022 roku, a zlokalizowany jest w dzielnicy Wola, w pewnej odległości od ścisłego centrum miasta. Całkowita wysokość tego szklanego olbrzyma wynosi zawrotne 310 metrów, co czyni z niego najwyższy budynek Polski, ale też i całej Unii Europejskiej! Varso Tower pełni obecnie funkcję mieszaną: zarówno mieszkalną, jak i usługową czy eventową. Jedno z pięter budynku zaadaptowano na taras widokowy, który został udostępniony turystom, odwiedzającym polską stolicę.

Wysokość całkowita: 310 metrów
Wysokość do dachu: 230 metrów
Kondygnacje: 52
Adres: ul. Chmielna 69/73

fot. Anty000 via wikipedia, CC BY-SA 4.0, Link

Artykuł Najwyższe budynki Warszawy – znasz je wszystkie? pochodzi z serwisu Zalajkowane.pl.

Sen nie zawsze staje się rzeczywistością

Jeden błąd często powtarza się już przed zakupem nieruchomości. Pośrednicy w obrocie nieruchomościami prawie zawsze twierdzą, że na poddaszu można wbudować pokój dzienny. W jakich okolicznościach jednak nie wspomni i dopiero później okaże się, jak trudna jest implementacja. Możesz temu zapobiec przed zakupem domu, przygotowując ekspertyzę. Zwykle dotyczy to tylko stanu technicznego budynku, ale może również skupiać się na potencjale nowego zagospodarowania terenu.

Jeśli myślisz o mieszkaniu na poddaszu swojego domu, prawdopodobnie kojarzysz ten pomysł z dachem lub izolacją. Remontu poddasza nie da się jednak oddzielić od reszty budynku, który funkcjonuje jako całość. Na przykład w przypadku starszych domów wiejskich należy wziąć pod uwagę zamykanie lub ograniczanie parowania wilgoci w górę, co może powodować pleśń, zaparowanie itp. podczas ocieplania całego domu. Powstałe poddasze należy następnie podłączyć do istniejącej dystrybucji cieplnej i zbudować nową klatkę schodową. Również w tym zakresie może pojawić się problem.

Każdy dom rodzinny i apartamentowy jest modernizowany etapami. Uzyskaj porady od architekta, które etapy powinny poprzedzać inne i jakie są wymagania finansowe.

fot. unsplash.com

Co należy ocenić z punktu widzenia konstrukcyjno-technicznego?

Mierząc wysokość więźby można od razu ocenić, czy po dociepleniu dachu i wybudowaniu nowej posadzki na poddaszu wysokość w świetle pomieszczeń nie będzie mała. W przypadku salonów wysokość powinna wynosić 230 cm na co najmniej połowie powierzchni pomieszczenia. Jeśli strop jest niski, konieczne jest zwiększenie strychu. To już duża interwencja budowlana, ale jest to opcja, którą wiele osób musi ostatecznie wybrać.

W przypadku domów jednorodzinnych nieznaczne podwyższenie kalenicy nie będzie problemem. W przypadku domów o znaczeniu historycznym i architektonicznym (zwłaszcza między innymi zabudowaniami) należy rozważyć podwyższenie domu i porozmawiać z władzami i sąsiadami.

Jeśli więźba jest wystarczająco masywna, zdrowa i chcesz ją wpuścić do wnętrza, możesz podejść do wariantu ocieplenia ponad krokwiami. To znacznie zwiększy przestrzeń na poddaszu. Należy jednak wziąć pod uwagę wyższe koszty akwizycji oraz fakt, że kratownica będzie dyfuzyjnie zamknięta, co nie jest odpowiednie dla domów bez funkcjonalnej hydroizolacji.

O tym, czy więźba uniesie nowy dach (podbitka, izolacja i pokrycie dachu), zadecyduje zaproszony do projektu inżynier budowlany. Krokwie mogą być zaatakowane przez owady lub grzyby niszczące drewno. Jeśli zauważysz na nich jakiekolwiek uszkodzenia, zaleca się wezwać eksperta. Obecność niebezpiecznych chorób, które mogą całkowicie zniszczyć konstrukcje, powinna zostać wykluczona przez mikologa.

Inżynier budowlany musi również ocenić nośność istniejącego stropu pod poddaszem. Konstrukcja nośna może się tutaj składać z drewnianych belek stropowych, które jednak nigdy nie służyły jako nośne podłogi w salonie. Ze statycznego punktu widzenia konieczna jest weryfikacja położenia nowych przegród na istniejącym suficie. Nie jest łatwo określić stan konstrukcji, gdy element nośny (belka stropowa, wieniec murowany) jest zakryty.

Tuż nad podłogą czasami znajdują się belki stropowe lub progi, które rozkładają obciążenie ze słupków. Nigdy nie usuwaj tych elementów bez zastąpienia ich innym elementem, który przejmie ich funkcję. Na przykład belkę wieńcową można usunąć, ale należy ją wymienić na nową, najczęściej stalową, belkę przypodłogową.

Jak wykorzystać przestrzeń na strychu?

Dach dwuspadowy najlepiej nadaje się na poddasze. Ma dwa szczyty, z których część może być klasycznymi oknami. Więźba dachu dwuspadowego znajduje się powyżej prostokątnego rzutu.

Nad prostokątem podłogi powstaje dach namiotowy, ale można w nim również stworzyć jedno ładne pomieszczenie.
Jeśli dach jest spadzisty we wszystkich kierunkach, ale plan piętra nie jest kwadratowy, jest to dach czterospadowy. Ten dach, często o niskim nachyleniu, nie nadaje się na poddasze.

Oprócz kształtu i spadzistości dachu ważną rolę odgrywa rodzaj więźby. Im bardziej drewniane elementy wdzierają się w przestrzeń, tym mniej użyteczny będzie strych.

Strychy lepiej prezentują się w przypadku dużych pomieszczeń. Małe pokoje ze spadzistymi dachami sprawiają wrażenie ciasnych, a ich umeblowanie też nie jest łatwe. Z pewnością widzieliście już małżeńskie łóżko na poddaszu, którego nie można było obejść ze względu na wysokość sufitu. Zamiast romantycznej sypialni na poddaszu zostanie wtedy tylko guz na głowie.

fot. unsplash.com

A co z zewnętrzną częścią domu?

Zmianę kształtu domu zawsze miej przygotowaną przez architekta, który pomoże Ci znaleźć odpowiedni kompromis pomiędzy wykorzystaniem przestrzeni wewnętrznej a wyglądem domu. Do jego zadań należy również odpowiednie umieszczenie schodów na poddaszu oraz zaprojektowanie okien dopasowanych do układu.

W przypadku starszych domów jednorodzinnych należy zachować oryginalny wygląd, a tym samym wartość historyczną domu. Czasami bardzo cierpi z powodu zastosowania świetlików. W razie potrzeby użyj mniejszych okien po mniej widocznej stronie w połączeniu z ciemnym pokryciem dachowym.

Najczęstszą konsekwencją złej konstrukcji instalacji jest przegrzanie poddasza, pleśń wokół okien i awaria statyczna. Zmiana wydaje się prosta, ale trzeba do niej podejść profesjonalnie i w szerszym kontekście. Dlatego najlepiej skontaktować się z architektem lub projektantem od sześciu miesięcy do roku przed rozpoczęciem inwestycji.

Na zakończenie jedna rada – zanim zaczniesz porządkować teren, powinieneś mieć pojęcie, ile miejsca powstanie i jak kosztowny będzie remont. Dowiedz się, czy inwestycja Ci się opłaci i czy przebudowa w ogóle jest tego warta, w czym z pewnością doradzi Ci architekt.

Artykuł Kiedy strych można zamienić na poddasze? pochodzi z serwisu Zalajkowane.pl.

fot. pixabay.com

Samodzielne tworzenie biżuterii — pomysł i wybór półfabrykatów

Takie hobby daje możliwość wcielenia w życie najbardziej kreatywnych pomysłów. Twórca naszyjnika może mieć w głowie pomysł na idealny prezent dla osoby obdarowywanej, ale nie móc znaleźć takiego egzemplarza w żadnym sklepie. Wystarczy kilka przedmiotów, trzymanie się instrukcji i idea może zostać wcielona w życie. Tak spersonalizowany podarunek będzie miał wartość sentymentalną. Twórca może brać pod uwagę takie czynniki jak ulubiony kolor, symbolika danych kamieni, a nawet dopasowanie kształtu do urody. Osoba wykonująca naszyjnik, szukając półfabrykatów, powinna wziąć pod uwagę sprawdzone źródła. Zdarza się, że osoba, która chciała nieco zaoszczędzić w tym zakresie, wykonała produkt, który uczula, a jego wygląd nie jest zbyt efektywny.

Naszyjnik handmade — w kilku prostych krokach

Po doborze odpowiednich elementów twórca jest już gotowy do pracy. To, w jaki sposób będzie wyglądała praca, zależy od tego, z jakich materiałów będzie wykonany naszyjnik oraz wybranego poziomu trudności. Warto zacząć od prostszych propozycji. Można rozpocząć od tworzenia biżuterii na zwykłej nici:

• Na początku należy zawiązać dwa supełki na jednym końcu nici.
• Następnie nawlekać poszczególne koraliki i kamienie według wymyślonej sekwencji. Najlepiej, aby kompozycja tworzyła po obu stronach lustrzane odbicie.
• Pozostaje zakończyć pracę, zawiązując dwa końce i ucinając pozostałości nici.

Pomysły na  naszyjnik

Twórca biżuterii może wykorzystywać szereg materiałów w celu zrealizowania swojego pomysłu. Najprostszym, a zarazem subtelnym pomysłem, jest wykorzystanie pereł, ametystów i koralików. Nieco bardziej zaawansowaną techniką jest haft sutasz. Do wykonania naszyjnika można skorzystać również z filcu. Techniką wykorzystywaną przez najbardziej zaawansowanych i wytrwałych jest wire-wrapping.

Wykonywanie biżuterii handmade — przydatne tipy:

• odpowiedni dobór kolorów: powinny być one komponowane na zasadzie kontrastów lub pozostać utrzymane w podobnej tonacji,
• dbanie o każdy szczegół: odcinanie zbędnych pozostałości, pozbywanie się resztek kleju, zginanie wystającego drucika;
• przykładanie wagi do jakości półfabrykatów ma prawdziwy wpływ na klasę wykonywanego produktu;
• warto wykorzystywać różne techniki i samodzielnie zdecydować, która z nich sprawdza się najlepiej;
• należy pamiętać, że wykonanie biżuterii wymaga sporych pokładów cierpliwości i wyrozumiałości dla siebie samego.

Artykuł Jak samemu wykonać naszyjnik? pochodzi z serwisu Zalajkowane.pl.

Dziś wielbiony, kiedyś odtrącany, poniewierany przez los i niedoceniony jako artysta. Aż ciężko w to uwierzyć, ale za życia sprzedał tylko jeden obraz – była to „Czerwona Winnica w Arles”. Sprzedaż drugiego obrazu dokonała się po śmierci Vincenta van Gogha. „Gwiaździstą Noc” po śmierci artysty obraz przejęła jego szwagierka, by później sprzedać go poetce Julien Leclerq. Przedstawiamy ciekawostki o Vincencie van Goghu – niedocenionym za życia geniuszu malarstwa.

#1. Uroki nieba nocą

„Chcę teraz koniecznie namalować rozgwieżdżone niebo. Często wydaje mi się, że noc jest jeszcze bogatsza w kolory niż dzień…” pisał Vincent w 1888r. do swojej siostry Willeminy. Dziś wiemy, że Van Gogh cierpiał na napady lękowe i narastające ataki spowodowane zaburzeniami psychicznymi. Rozmiar wpływu, jaki wywarło to na jego twórczość, stał się przedmiotem spekulacji dopiero po jego śmierci.

#2. Ucięte ucho van Gogha

Vincent van Gogh przez całe swoje życie cierpiał z powodu zaburzeń psychicznych i epilepsji. Opiekował się nim brat Theo, który to w liście poinformował artystę o przyszłym swoim ożenku. Zmiany w życiu brata i kłótnia z przyjacielem Gauguinem doprowadziły van Gogha do aktu samoagresji, podczas którego odciął sobie kawałek ucha i dał je w prezencie prostytutce.

Po tym wydarzeniu artysta uległ naciskom otoczenia i podjął dwuletnie leczenie w szpitalu dla obłąkanych w Saint – Remy we Francji. Szpital mieścił się w ascetycznym klasztorze, jednak z jego okien rozciągały się przepiękne widoki na gaje oliwne i wzgórza Alpilles. Był to bardzo płodny okres w życiu van Gogha. Stworzył tam aż 142 obrazy!

Porównanie dwóch autoportretów – na pierwszym z nich widoczne jest zabandażowane lewe ucho (autoportrety malowano z odbicia twarzy w lustrze), na drugim zaś prawe, okaleczone // fot. wikipedia, domena publiczna

#3. Historia szkicu „Gwiaździstej nocy”

W procesie narodzin dzieła Vincent van Gogh atramentem stworzył jego szkic. W 1908 roku trafił on do Kunsthalle Bremen, lecz w zawierusze II wojny światowej zaginął. Przez przypadek znalazł go żołnierz Armii Czerwonej Victor Baldin. Na zamku Karnzow, gdzie stacjonowała jego jednostka, ukryta była kolekcja z Bremen – żołnierze tak po prostu deptali po dziełach sztuki. Baldin, który przed wojną studiował architekturę i miał zajęcia z historii sztuki pozbawił dzieła passe-partout (rodzaj oprawy w postaci kartonowej ramki, która zasłania brzeg obrazu, by chronić go przed zniszczeniem) i spakował je do walizki. Przewiózł do Związku Radzieckiego 364 obrazy, a następnie przekazał je Muzeum Architektury w Moskwie. Dzieła wielu słynnych malarzy znajdują się obecnie w Ermitażu, nigdy nie były prezentowane i nigdy nie wróciły do Niemiec.

#4. Obraz z wyobraźni

„Gwiaździsta noc” van Gogha powstała jesienią 1889r. Pierwsze dwa obrazy o nocnym niebie artysta malował w plenerze, co szokowało mieszkańców Arles. Ten, malował podczas pobytu w szpitalu, z wyobraźni. Głównym tematem jest rozgwieżdżone niebo z dwiema smugami światła spiralnie łączącymi się pośrodku. W prawym górnym rogu wielki księżyc w kształcie litery C mocno podkreślony jaskrawą barwą. Gwiaździste niebo jest dominujące, niepokojące pomimo światła jakie rzuca na wioskę poniżej. W tym malarstwie z wyobraźni Vincent van Gogh połączył realny widok ze wspomnieniem krajobrazu holenderskiego. To właśnie w Holandii kościelne wieże były elementem krajobrazu – na południu Francji ich nie było.

Gwiaździsta Noc – Vincent van Gogh // fot. wikipedia, domena publiczna

#5. Niezrozumiałość dzieła

Van Gogh wysłał swój obraz na wystawę, która odbywała się w Paryżu. Na tzw. Salonie Niezależnych dzieła oceniała jedynie publiczności – bez nagród i jury. Odwiedzający wystawę oglądali pracę van Gogha ze zdziwieniem, a jedyną recenzję napisał jego brat Theo, pisząc o obrazie jako o mistycznej spekulacji.

#6. Paradoks

„Gwiaździsta noc” jest jednym z ważniejszych dzieł w twórczości artysty. Można go oglądać w zbiorach Metropolitan Museum w Nowym Jorku, gdzie znajduje się od 1941r. Za swój jedyny sprzedany za życia obraz van Gogh uzyskał… 400 franków. Dzisiaj obrazy tego malarza osiągają kwoty kilkudziesięciu milionów dolarów.

Sprzedaż Czerwonej winnicy jest jedynym udokumentowanym przypadkiem sprzedaży dzieła Vincenta van Gogha za jego życia. // wikipedia, domena publiczna

#7. Najdroższy obraz van Gogha

„Portret doktora Gacheta” to jeden z najsłynniejszych obrazów namalowanych przez van Gogha. To właśnie to dzieło (wersja 1) jest najdrożej sprzedanym dziełem holenderskiego artysty. 15 maja 1990 roku „Portret doktora Gacheta” został sprzedany w ciągu trzech minut za 82,5 miliona dolarów pochodzącemu z Japonii Ryoei Saito (który notabene był drugim największym producentem… papieru toaletowego w Japonii). Obraz van Gogha stał się wówczas najdrożej sprzedanym obrazem na świecie.

Teraz zapewne zastanawiacie się, o co chodzi z wersją 1? Otóż van Gogh namalował „Portret doktora Gacheta” w dwóch wersjach – obie powstały w czerwcu 1890 roku. Co ciekawe, wersja 2 znajduje się w zbiorach Musée d’Orsay w Paryżu. Po śmierci Ryoei Saito słuch o pierwszej wersji… zaginął. Saito zresztą wywołał niemały skandal, prosząc by po jego śmierci obraz został spalony. W 2007 roku pojawiły się jedynie informacje, że obraz został sprzedany dziesięć lat wcześniej zarządzającemu funduszami inwestycyjnymi Wolfgangowi Flöttlowi. Ten z kolei miał sprzedać go anonimowemu nabywcy…

Wersja 1 (z lewej) i wersja 2 (z prawej) obrazu Vincenta van Gogh’a – „Portret doktora Gacheta” // fot. wikipedia, domena publiczna

#8. Domniemane zdjęcie Vincenta van Gogha

Na początku lat 90. XX w. Tom Stanford podczas przeglądania albumu w jednym z antykwariatów w Massachusetts, prawdopodobnie odkrył fotografię van Gogha. „Popatrzyłem i pomyślałem, że to po prostu van Gogh; im dłużej patrzyłem, tym bardziej byłem pewny” – stwierdził. Na zdjęciu datowanym na 1886 rok widać starszego mężczyznę ubranego w garnitur i muszkę. Stanford kupił fotografię za 1 dolara, by następnie przekazać ją historykowi Josephowi Bubergerowi, który wcześniej zajmował się zdjęciami prezydentów USA – Abrahama Lincolna i Ulyssesa S. Granta.

Za pomocą techniki komputerowej, która polega na nakładaniu obrazów udało się stwierdzić spore podobieństwo pomiędzy 40 autoportretami van Gogha i dostarczonym zdjęciem. Co ciekawe, większość autoportretów van Gogha powstało właśnie w czasie, gdy wykonano tę fotografię – być może artysta malował je na podstawie tego zdjęcia? Ponadto na awersie odnalezionej fotografii widniej nazwisko fotografa Victora Morina, który miał studio w Brukseli – właśnie w tym mieście van Gogh spędził sporo czasu. Uderzające podobieństwo do autoportretów van Gogha potwierdził również Henry Lee z Institute of Forensic Science.

Kopia fotografii wykonanej przez Victora Morina z 1886, znalezionej przez artystę Toma Stanforda na początku lat 90. XX w. w jednym z antykwariatów w Massachusetts. Uważa się, że jest to fotografia Vincenta van Gogha. // wikipedia, domena publiczna

#9.Van Gogh, kosmos i NASA

W 2004 roku NASA używając teleskopu sfotografowała gwiazdę oraz otaczający ją pył i gaz międzygwiezdny. Podobieństwo „Gwieździstej nocy” van Gogha było tak duże, iż zaczęto się zastanawiać, jak artysta który nie posiada naukowej wiedzy, był w stanie przedstawić naukowe zjawisko turbulencji? Okazało się, że w 1845r. W.Parsons naszkicował spiralną galaktykę tzw. Galaktykę Wir, a w 1880r. ukazała się książka, w której zamieszczono ilustracje na podstawie jego rysunku. Być może artysta widział ją w Paryżu, bądź w szpitalnej bibliotece?

Fragment z Gwiaździstej nocy Vincenta van Gogha i grafika z 1845 roku wykonana z rysunku mgławicy M51 (Galaktyka Wir) Williama Parsona. To prawdopodobnie zainspirowało van Gogha. // fot. wikipedia, domena publiczna

#10. Malował jak „szalony”

Do 27 roku życia Vincent van Gogh próbował swoich sił jako świecki pastor, nauczyciel, czy marszand (kupiec, osoba handlująca dziełami sztuki, zwłaszcza obrazami). Nagle postanowił skupić całą swoją energię na malowaniu i rysowaniu – a gdy zaczął, nic go nie powstrzymało! W ciągu kolejnych 10 lat stworzył prawie 900 obrazów i 1100 prac na papierze. Oznacza to, że nowe dzieło tworzył średnio co 36 godzin!

#11. Kawa, papierosy i chleb

Dieta van Gogha składała się głównie z chleba i kawy. Artysta pił nadmiernie alkohol i rzadko widywano go bez fajki w dłoni. W jednym z listów (pisał je do brata dość regularnie) możemy odczytać: „(…) Jednak przykro mi, że muszę powiedzieć bardziej kategorycznie, że jestem dosłownie wyczerpany i przepracowany. Pomyśl tylko: 1 maja zamieszkałem we własnym studio (w Nuenen) i od tamtej pory nie jadłem gorącej kolacji więcej niż sześć, siedem razy. Nie chcę, żebyś mówiła mamie, że nie czuję się dobrze, z ważnych powodów, bo może zaczęłaby się martwić…”

List, z którego pochodzi powyższy fragment został nadany w lutym 1886 roku – van Gogh wspomina więc… maj 1885 roku! To prawie rok bez porządnej kolacji.

Czaszka z palącym się papierosem – obraz Vincenta van Gogha namalowany na przełomie 1885/1886 // fot. wikipedia, domena publiczna

#12. Listy van Gogha

A skoro już jesteśmy przy listach, to warto wspomnieć, że Vincent uwielbiał je pisać. Liczba listów, które napisał równała się prawie liczbie jego obrazów. Van Gogh w swoim życiu napisał prawie 800 listów, głównie do swojego brata i najbliższego przyjaciela Theo. To właśnie te listy są znakomitym źródłem informacji o życiu artysty.

#13. Theo van Gogh

Theo van Gogh oprócz tego, że był bratem i najlepszym przyjacielem Vincenta był również jego mecenasem. Bezinteresownie starał się wesprzeć finansowo Vincenta, który dzięki funduszom od brata był w stanie m.in kupić materiały i opłacać modeli. „Mówisz o pieniądzach, które jesteś mi winien, a które chcesz mi oddać. Nie chcę o tym słyszeć.” – napisał w 1888 roku Theo.

Poza wsparciem finansowym brat wprowadził Vincenta na salony. Dzięki temu, że w wieku zaledwie 23 lat był już dyrektorem paryskiej siedziby firmy Goupil & Cie zajmującej się dziełami sztuki, przedstawił brata najbardziej awangardowym artystom Paryża, w tym Paulowi Cézanne’owi, Henri de Toulouse-Lautrec, Georgesowi Seuratowi i Paulowi Gauguinowi, którzy byli wybitnymi przedstawicielami francuskiego postimpresjonizmu.

Wspólny grób braci Vincenta i Theo van Goghów w Auvers-sur-Oise // fot. Héric SAMSON via wikipedia, CC BY-SA 3.0, Link

#14. Van Gogh nie miał szczęścia w miłości

Życie miłosne artysty było naprawdę smutne. Zakochał się co najmniej kilka razy, jednak nigdy nie udało mu się założyć rodziny. Co więcej, Vincent nawet oświadczył się trzem kobietom: Caroline Haanebeek w 1872 r., Eugénie Loyer w 1873 r. oraz Kee Vos-Stricker w 1881 r. – wszystkie jednak mu odmówiły.

W 1882 roku artysta związał się z Clasiną Marią Hoornik (znaną jako „Sien”), która pracowała jako prostytutka. Van Gogh w listach do brata pisał, że wyglądała nędznie i przygarnął ją z litości. „Sien” miała małą córkę i była w ciąży, a wcześniej pochowała już dwójkę swoich dzieci. Mimo sprzeciwów rodziny para mieszkała ze sobą przez ponad półtora roku, po czym się rozstała.

W 1884 roku związek Vincenta i 10-lat starszej Margot Begemann nie doszedł do skutku wobec sprzeciwu jej sióstr. Rok później van Gogh próbował związać się z córką farmera Gordiną de Groot. Gdy ta zaszła w ciążę, okazało się, że Vincent nie jest ojcem dziecka. Ostatnią kobietą, którą się spotykał była Agostina Segatori – pochodząca z Włoch właściciela paryskiej restauracji Le Tambourin. Prawdopodobnie byli w związku od grudnia 1886 do maja 1887.

#15. Samobójstwo czy przypadek?

Vincent van Gogh zmarł 27 lipca 1890 roku, 30 godzin po postrzale w klatkę piersiową. Przez wiele lat uznawano ten fakt za samobójstwo, na wieść o kłopotach finansowych brata, który go utrzymywał. Gregory White Smith i Steven Naifeh, autorzy biografii o van Goghu sugerują, że malarz został przypadkowo postrzelony przez dwóch chłopców, którzy strzelali do wiewiórek i ptaków. Przez dwie doby nie zdradził jednak tego zdarzenia przyjmując śmierć za ulgę. Miało to miejsce na polu pszenicy, na które artysta wybrał się z farbami i sztalugami. Samobójcy zdaniem autorów najczęściej strzelają w głowę…

#16. Jo van Gogh-Bonger

Dużą rolę w popularyzacji prac Vincenta van Gogha miała jego szwagierka, żona wspominanego Theo. To właśnie Jo van Gogh-Bonger po śmierci Theo (zmarł zaledwie 6 miesięcy po śmierci Vincenta) odziedziczyła dużą kolekcję obrazów, rysunków i listów Vincenta van Gogha. Za cel postanowiła promowanie jego twórczości, poprzez wypożyczanie ich na różne wystawy. Ponadto w 1914 roku opublikowała zbiór listów napisanych przez van Gogha, starając się opowiedzieć historię jego życia. W tym samym roku kazała przenieść zwłoki Theo z Holandii i ponownie pochować w Auvers-sur-Oise we Francji, gdzie pochowano Vincenta. Po jej śmierci dzieła swojego wuja odziedziczył jej syn Vincent Willem van Gogh, który założył Muzeum Van Gogha (zostało otwarte w Amsterdamie w 1973 roku).

#17. Znikające dzieła van Gogha

Wiele dzieł Van Gogha bezpowrotnie zaginęło, ponieważ wiele osób, które były ich właścicielami uważało je za… bezwartościowe. Mówi się, że nawet jego własna matka pozbyła się pełnych skrzyń jego obrazów.

#18. W hołdzie

Don McLean w hołdzie dla Vincenta van Gogha napisał piosenkę pt. Vincent. Rozpoczyna się ona od słów „gwiaździsta, gwiaździsta noc” (Starry Starry Night) odwołując się do obrazu artysty. Piosenka nawiązuje do choroby afektywnej dwubiegunowej malarza, mówi o jego życiu, o tym co czuł i jak wyrażał to barwami.

D. Kobiela i H. Welchman stworzyli brytyjsko-polski pełnometrażowy film animowany technika malarską pt. „Twój Vincent”. Fabułę stanowi życie i śmierć artysty. Wszystkie ujęcia (65 tysięcy klatek!) wykonano techniką malarstwa olejnego. W produkcji brało udział ponad 100 malarzy, a wszystkie obrazy powstawały we Wrocławiu.

Zobacz też:

• Leonardo da Vinci – ciekawostki i wynalazki
• Krzysztof Kolumb – ciekawostki
• Fryderyk Chopin – ciekawostki
• Jak powstał film? – historia kinematografii braci Lumière
• Starożytne cywilizacje, które zniknęły w niewyjaśnionych okolicznościach


źródła: (1),(2),(3),(4),(5),(6),(7),(8),(9),(10)

Artykuł Niedoceniony za życia geniusz – Vincent van Gogh ciekawostki pochodzi z serwisu Zalajkowane.pl.

fot. wikipedia, domena publiczna

Dama z gronostajem – Leonardo da Vinci

Bez wątpienia najsłynniejszym obrazem, który znajduje się w Polsce, jest dzieło Leonardo da Vinci, Dama z gronostajem, znany również jako Dama z Łasiczką. Obraz ten znajduje się w zbiorach Muzeum Książąt Czartoryskich w Krakowie. To dzieło sztuki powstało na desce orzechowej, w technice olejnej, z użyciem tempery. Artysta pracował nad nim w latach 1488–1490. Obraz przedstawia Cecylię Gallerani, kochankę księcia Ludwika Sforzy.

Losy obrazu, który trafił do rodziny Czartoryskich w 1788 roku są dość burzliwe. Najpierw w czasie powstania listopadowego został wywieziony do Paryża, skąd powrócił pod koniec XIX wieku (około 1889 roku). Do 1939 roku „Dama z gronostajem” znajdowała się we wspomnianym Muzeum Książąt Czartoryskich w Krakowie. W 1939 roku obraz został zrabowany – najpierw trafił do wawelskiej rezydencji Hansa Franka, by następnie trafić do Niemiec. Na szczęście obraz powrócił do Polski w 1946 roku.

Dama z gronostajem – Leonardo da Vinci // fot. wikipedia, domena publiczna

Bitwa pod Grunwaldem – Jan Matejko

Bitwa pod Grunwaldem to jedno z najwybitniejszych dzieł Jana Matejki. Ten monumentalny obraz powstał w latach 1872–1878. Przedstawia najbardziej dramatyczne sceny podczas potyczki armii Rzeczpospolitej Obojga Narodów z Zakonem Krzyżackim. Na płótnie przedstawionych zostało wiele postaci historycznych po obu stronach walki. Obraz okazuje bitwę w momencie, gdy wciąż toczą się walki, jednak szala zwycięstwa przechylona została na stronę polsko-litewską.

„Bitwa pod Grunwaldem” Matejki podobnie jak poprzedni obraz ma burzliwą historię. W czasie I wojny światowej wywieziono go do Moskwy ze względów bezpieczeństwa – wrócił dopiero 4 lata po jej zakończeniu. W czasie II wojny światowej obraz wywieziono do Lublina. Niemieckie Gestapo intensywnie go poszukiwało i wyznaczyło nagrodę za jego odnalezienie lub informację o miejscu przechowywania obrazu. Próbowano najpierw przekupić a następnie zastraszyć profesora Władysława Woydę, który był ówczesnym intendentem lubelskiego muzeum. W celu zmylenia okupanta polskie radio w Londynie nadało fałszywą wiadomość o wywiezieniu obrazu do Wielkiej Brytanii (co skłoniło okupanta do zaprzestania poszukiwań), tymczasem obraz schowany w specjalny rulon został ukryty w jednej z podlubelskich wsi. Po wojnie „Bitwa pod Grunwaldem” została odrestaurowana i trafiła do Muzeum Narodowego w Warszawie.

fot. wikipedia, domena publiczna

Sąd Ostateczny – Hans Memling

„Sąd Ostateczny” to tryptyk namalowany na desce przez Hansa Memlinga. Obraz został zamówiony przez włoskich fundatorów dla florenckiego kościoła Badia Fiesolana. Jednak w 1473 roku w trakcie transportu z Brugii do Włoch, galerę z tym dziełem zdobyła karaka Piotr z Gdańska, dzięki temu „Sąd Ostateczny” trafił na ołtarz Kościoła Mariackiego w Gdańsku. Podczas wojen napoleońskich obraz trafił do Luwru, by powrócić do Gdańska po klęsce Napoleona. W czasie II wojny światowej dzieło to zostało znów wykradzione, tym razem przez Rosjan z rąk Niemców i trafiło do Ermitażu. Następnie obraz wrócił do Polski. Dziś znajduje się w zbiorach Muzeum Narodowego w Gdańsku.

fot. wikipedia, domena publiczna

Bitwa pod Racławicami — Wojciech Kossak i Jan Styka

„Bitwa pod Racławicami” to monumentalnych rozmiarów panorama tworząca pierścień, która mierzy 15 x 114 m. Obraz ten eksponowany jest w budynku Panoramy Racławickiej we Wrocławiu. Dzieło to stworzyła grupa malarzy pod czujnym okiem Wojciecha Kossaka i Jana Styki. Obraz przedstawia potyczkę wojsk kościuszkowskich z rosyjskimi nieopodal wsi Racławice. Dzieło powstawało w latach 1893–1894. Zespół artystów najpierw wykonał zdjęcia okolic Racławic i zapoznawał się z ukształtowaniem terenu, po czym zamówili płótno żaglowe z Belgii. Panorama Racławicka najpierw eksponowana była w rotundzie we Lwowie, a we Wrocławiu znajduje się od 1985 roku. W czasie II wojny światowej obraz zwinięto w rulon i schowano w lwowskim klasztorze bernardynów.

fragment obrazu // fot. wikipedia, domena publiczna

Krajobraz z miłosiernym Samarytaninem – Rembrandt van Rijn

„Krajobraz z miłosiernym Samarytaninem” to dzieło Rembrandta van Rijna, które ilustruje biblijną przypowieść. Obraz powstał w 1638 roku. Dzieło to zakupił Jan Piotr Norblin w 1774 roku i przekazał kolekcji Czartoryskich w Puławach. „Krajobraz z miłosiernym Samarytaninem” został zrabowany podczas II wojny światowej przez Niemców, jednak po wojnie wrócił do Polski, a obecnie znajduje się z zbiorach Muzeum Książąt Czartoryskich w Krakowie. W Polsce znajdują się jeszcze 2 obrazy Rembrandta: „Uczony przy pulpicie” oraz „Dziewczyna w ramie obrazu”.

fot. wikipedia, domena publiczna

Babie lato – Józef Chełmoński

„Babie lato” Józefa Chełmońskiego przedstawia krajobraz ukraińskiej wsi. W tamte tereny często podróżował Chełmoński i to właśnie obserwacje powoli biegnącego tam życia stały się inspiracją dla artysty. Józef Chełmoński w 1875 roku w Warszawie namalował leżącą chłopkę, która bawi się nitkami babiego lata, obok niej siedzi czarny piesek, a w tle chłopi pracują w polu. Obraz jest częścią zbiorów Muzeum Narodowego w Warszawie.

fot. wikipedia, domena publiczna

Żydówka z pomarańczami – Aleksander Gierymski

Podczas pobytu w Warszawie, Aleksander Gierymski w naturalistycznych obrazach przedstawiał życie żydowskich mieszkańców tego miasta. Najsłynniejszym dziełem tego malarza jest namalowana w latach 1880-81 „Żydówka z pomarańczami”, znana również jako Pomarańczarka. Obraz został zrabowany podczas II wojny światowej. Został odzyskany dopiero w 2011 roku, po tym jak w 2010 roku pojawił się na aukcji pod Hamburgiem. Obecnie znajduje się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie.

fot. wikipedia, domena publiczna

Stańczyk – Jan Matejko

Właściwy tytuł tego słynnego obrazu Jana Matejki to: „Stańczyk na dworze królowej Bony po utracie Smoleńska”. Jan Matejko w 1862 roku namalował obraz przedstawiający zasmuconego nadwornego błazna, który troska się losami kraju. Czasy, które przedstawione są na obrazie to upadek Smoleńska w 1514 roku – wojewoda smoleński złożył kapitulację przed Wielkim Księstwem Moskiewskim, a informuje o tym list widoczny na stoliku. Twarz Stańczyka to autoportret Jana Matejki. Podobnie jak wiele innych obrazów z tej listy, również „Stańczyk” opuścił Polskę – w 1944 został wywieziony do ZSRR i odzyskany przez Polskę dopiero w 1956 roku.

fot. wikipedia, domena publiczna

Plaża w Pourville – Claude Monet

„Plaża w Pourville” to namalowany w 1882 roku obraz techniką olej na płótnie przez Claude Moneta. Dzieło to impresjonistyczna wizja plaży w miejscowości Pourville w Górnej Normandii, na północy Francji. Niemieckie Towarzystwo Artystyczne w 1906 roku kupiło obraz i zdeponowało w Kaiser Friedrich Museum, znajdującym się wówczas w Poznaniu. W 1943 roku obraz został wywieziony przez wojska niemieckie do Saksonii, następnie Armia Czerwona wywiozła go jako mienie zdobywcze do ZSRR. W 1956 roku obraz powrócił do Poznania, do Muzeum Narodowego.

fot. wikipedia, domena publiczna

Ekstaza świętego Franciszka – El Greco

„Ekstaza świętego Franciszka” to obraz El Greco, przedstawiający św. Franciszka z Asyżu w chwili, gdy święty otrzymuje stygmaty. Dzieło to zostało zupełnie przypadkiem odkryte w 1964 roku w Kosowie Lackim, a co działo się z tym obrazem przed odnalezieniem wciąż pozostaje tajemnicą. Obecnie „Ekstaza świętego Franciszka”, czyli jedyny obraz El Greco w Polsce, eksponowany jest w Muzeum Diecezjalnym w Siedlcach.

Obraz prezentowany na Zamku Królewskim w Warszawie // fot. Adrian Grycuk via wikipedia

• Najbardziej znane obrazy na świecie
• Salvador Dalí – ciekawostki
• Futrzane obrazy, czyli klasycznie dzieła sztuki w nowym wydaniu
• Najdziwniejsze muzea w Polsce
• Dziwne budynki z całego świata

Artykuł Top 10: Najsłynniejsze obrazy w Polsce pochodzi z serwisu Zalajkowane.pl.