Rafał Betlejewski (fot. archiwum prywatne Rafała Betlejewskiego)

Rafał Betlejewski: To jest niejako wpisane w moją działalność. Boli mnie to w zasadzie tylko wtedy, gdy niechęcią reagują ludzie mi jakoś bliscy, którzy – wydaje mi się – powinni znać mój program artystyczny, i nie dawać się ponieść. Te rzeczy, które robię są dość kunktatorskie, moja metoda została przeze mnie opisana wielokrotnie, wiem, że będą hejty, a jednak podejmuję wysiłek, by wzruszać tę „plugawą skorupę” o której mówił Mickiewicz. Często też w centrum uwagi, jako ogniskową reakcji stawiam siebie, to na siebie wskazuję palcem mówiąc: wincie jego, to Betlejewski jest winny, to przez niego – stawiam się niejako pod pręgierzem – jako antysemita, ignorant, gwałciciel, seksista, grzesznik, kłamca. Chcę, działać jak lustro, by to lustro odbijało przy okazji coś więcej. A jednak czasami, ludzie którzy mnie znają, i których cenię, łapią się na to i obrażają na mnie, tak, jakbym rzeczywiście był winny tych wszystkich rzeczy, jakby to nie była sztuka. Performance właśnie.

Zadziwia mnie zawsze i rozczarowuje ten impuls do potraktowania mnie tanio, prostacko, wprost, zapominając, że przecież ja to robię z premedytacją, w sposób przemyślany i że poświęcam na projekty bardzo dużo czasu i energii. Dziwi mnie to przypisywanie mi najniższych motywacji do lansowania się, zgarnięcia siana, czy działania w imieniu ukrytych sił i spisków. Czasami zaczynam myśleć, że może rzeczywiście tak jest, że może rzeczywiście jestem zwyczajnym prostakiem, który znalazł sobie taką karkołomną ścieżkę do lansu. Zaczynam się bać, że dam się pokonać, że kiedyś w końcu nie zostanie ze mnie nic, poza tymi najniższymi motywacjami, że Polska mnie zwycięży.

WesołyRomek: Przeczytałem mnóstwo komentarzy pod Twoim artykułem opublikowanym w na stronie MediumPubliczne„Eksperyment w Radomiu – jak było naprawdę” i nie ukrywam, że sam byłem zaskoczony ilością tych negatywnych komentarzy. Zdarzyły Ci się z tego powodu jakieś nieprzyjemne sytuacje?

Rafał Betlejewski: Tak, zostałem postawiony pod pręgierzem i zbiczowany. Pluł na mnie każdy, kto potrafił zebrać w ustach choć trochę śliny. Jad, pogróżki, maile. Proszę zauważyć, że cała ta chmura oberwała się po moim własnym donosie na siebie samego, czyli po moim własnym tekście. Nie po programie. Programu nikt nie musiał oglądać – zresztą sam program był bardzo udany i mało kontrowersyjny. To mój własny tekst spowodował falę. Proszę zauważyć, że wszystkie kolejne teksty, które w tytule miały stwierdzenie: Betlejewski upokorzył… oparły się o mój własny tekst na mój temat. Nikt nie pisał: Betlejewski twierdzi, że upokorzył, tylko Betlejewski upokorzył…

A dlaczego tak się stało? Myślę, że chcemy wierzyć, że Betlejewski upokorzył. Chcemy wierzyć, że ludzie z telewizji, te szuje, które dorobiły się zamiast nas, że one są zdolne do czegoś takiego, że one w gruncie rzeczy takie są. To w nas głęboko siedzi. Postawiłem się więc znowu pod pręgierzem, wskazałem na siebie palcem, a gawiedź rzuciła się na mnie, gdyż żyje w świętym przekonaniu, że ci wszyscy, którzy dorwali się do koryta (jakiegoś koryta) to świnie.

Rozumiem to i przewiduję. Częścią mojej działalności jest właśnie walka z takimi przekonaniami. Gros mojej działalności publicznej to działalność społeczna podejmowana z własnej inicjatywy, za własne pieniądze, bez wynagrodzenia w imię pewnych przyświecających mi ideałów i mierząca się z tematami trudnymi, wywołującymi strach, zawstydzenie, zażenowanie, niechęć. Wiem też, że stawiając siebie jako winowajcę zbiorę cięgi.

Jednak wielką przykrością była dla mnie reakcja moich przyjaciół z Medium Publicznego, którzy powinni byli mnie znać. A jednak to oni najbardziej ochoczo rzucili się do kamienowania. I to mnie zdziwiło. Zdziwiło i bardzo zasmuciło.

WesołyRomek: A czy dla odmiany było tak, że ktoś podszedł do Ciebie i powiedział „Betlej nie przejmuj się?”. Mimo iż przeważają negatywne opinie i komentarze zdarzyły się również pozytywne, jak chociażby ten „Wszystkie negatywne komentarze są niczym innym jak klasycznym przykładem polskiej hipokryzji. A powiesić należy posłańca, co przyniósł złą wiadomość. Nikogo nie interesuje, że takie rozmowy kwalifikacyjne zapewne odbywają się naprawdę. Że system ekonomiczny jaki mamy doprowadza ludzi do takich właśnie rozmów. Ważne, żeby nazwać Betleja hieną, padalcem, czymkolwiek. Inteligentny człowiek potrafi zauważyć przesłanie prowokacji i się nad nią głębiej zastanowić. Zamiast biadolić nad losem nieszczęśników, niby „załatwionych” przez Betleja, zadajmy sobie pytanie co zrobić, aby nie musieli oni chodzić na takie rozmowy, bo pewnie każdy z nich chodzi na dziesiątki podobnych – nie udawanych”.

Rafał Betlejewski: Tak, reakcji pozytywnych było bardzo dużo. Dużo głosów wsparcia. Mnóstwo maili dostałem. Kilka osób w redakcji mediumpubliczne.pl oparło się medialnej nagonce i okazało się prawdziwymi przyjaciółmi, zostając ze mną w redakcji, jak Anna Grodzka, Tomasz Michałowski, Joanna Konieczna, Natalia Wilk. Jestem im niezwykle wdzięczny. Dzięki nim Medium Publiczne trwa i dziś rozpoczyna proces rozbudowy i profesjonalizacji.

WesołyRomek: Czy teraz, myśląc o tym z perspektywy czasu jednak nie żałujesz trochę – nie uważasz, że to poszło za daleko?

Rafał Betlejewski: Ja zawsze bardzo żałuję. Żałuję przyjaciół, którzy mogli przeze mnie cierpieć czy odczuć przykrość, żałuję straconego czasu, żałuję, że nie jestem po prostu piękny i młody, że nie jestem surferem na plaży w Australii, tylko jestem Polakiem, który rozumie i kocha ten kraj, który musiał sobie zrobić misję zmieniania go na lepsze, uświadamiania mu, gdzie jest i kim jest, i że wszyscy nie jesteśmy zajebiście bogaci.

Rafał Betlejewski (fot. archiwum prywatne Rafała Betlejewskiego)

Rafał Betlejewski: Jestem wszystkim tym i więcej. Jestem mężczyzną i kobietą, gejem i heteroseksualistą, singlem i mężem, jestem ojcem i rokendrollowcem, jestem artystą i prostakiem, poetą i gburem, jestem arogancki i jestem wrażliwy, jestem wszystkim tym na raz. Rozumiem, że istnieją wytyczone społeczne ramy i że istnieje oczekiwanie wpisania się w te ramy, ale wiarygodność ról nigdy nie była dla mnie celem. Moim celem jest moja wiarygodność jako człowieka.

Czuję, kocham, żyję i umrę.

Czesio: Potrafisz pogodzić działanie na tak wielu, skrajnie różnych płaszczyznach? Z jednej strony marketing i występy w telewizji, a z drugiej performance i bardzo niszowe projekty.

WesołyRomek: Warto tutaj wspomnieć, że jesteś prezesem zarządu Stowarzyszenia Ludzi Reklamy, ponadto prowadzisz portal mediumpubliczne.pl oraz projekt blogowy war-saw.pl – sporo tego?

Rafał Betlejewski: To prawda. Być może ten rozstrzał jest moją słabością. Muszę dać ogłoszenie na doradcę rozwoju osobistego. Teraz jak o tym wszystkim mówicie, to wydaje mi się, że mam przejebane.

A poważnie mówiąc, ja po prostu jestem zajebiście inteligentny i mój mózg potrzebuje wytwarzać. Jeden dzień bez hecy i zaczynam mieć depresję.

Czesio: Na pewno jesteś jedną z oryginalniejszych osób w polskiej przestrzeni publicznej. Często zdarza się, że ludzie unikają kontaktu z Tobą, ponieważ nie pasuje im Twoja ekscentryczność?

Rafał Betlejewski: Myślę, że wiele osób się zwyczajnie mnie boi. Nie jest łatwo wykumać, kim ja jestem, a jak już się odezwę na jakiś „mądrzejszy” temat, to można paść. Jestem duży, zdecydowany, raptowny, nigdy nie wiadomo, co odpalę. Oraz, jak wspomniałem, jestem hiper-inteligentny, co stanowi olbrzymie wyzwanie ambicyjne dla wielu ludzi.

Spójrzmy prawdzie prosto w oczy – ja też jestem bardzo trudny. Jestem niezwykle czuły na swoim punkcie, irytuje mnie głupota i miałkość, mam przesadne ambicje, wizję własnej wielkości, jestem zapalczywy, potrafię być agresywny, arogancki i wyjątkowo złośliwy, trudno mi utrzymać choćby kilkuminutową rozmowę na temat, który mnie nie interesuje. Trzeba czuć misję, by ze mną wytrzymać.

Tym bardziej jestem wdzięczny ludziom, którzy ze mną wytrzymują i mają w sobie tę szczodrość, by otaczać mnie opieką. Wspierać radą. Nie jest ich wielu.

Czesio: Jak oceniasz polskie społeczeństwo po serii programów “Betlejewski. Prowokacje.”? Przeważa ludzka znieczulica czy będąc w opresji, można liczyć na pomoc?

Rafał Betlejewski: Oceniam bardzo wysoko. Jesteśmy krajem osób bardzo wrażliwych, nastawionych na relacje z innymi i zwyczajnie ciekawych świata. Uważam, i mówię to z pełną odpowiedzialnością, nie tylko po programach w TTV, że co druga osoba mijana na ulicy jest po prostu fascynująca. Wynika to poniekąd z faktu, że nosimy w sobie wiele traum i problemów.

Natomiast bardzo nisko oceniam stan naszej zbiorowej świadomości. Na poziomie deklaracji i światopoglądu jesteśmy niestety niezwykle ubodzy.

Czesio: Zostańmy jeszcze chwilę przy tym programie. Zdarzały się odcinki, w których nieświadomi uczestnicy prowokacji, bardzo emocjonalnie reagowali na rozwój wypadków. Sam przyznałeś, że niektóre sceny nie zostały wyemitowane, ponieważ stawiały w złym świetle przypadkowe osoby. Jak dużo stracili widzowie z prawdziwego przebiegu zdarzeń?

Rafał Betlejewski: Bardzo wiele scen nie weszło do emisji, scen, które były wspaniałe, lub cenne. Wynika to nie tylko z tego, że stawiało by to w złym świetle ludzi, ale zwyczajnie z przyczyn technicznych. Niektórych rzeczy po prostu nie dało się sfilmować.

Weźmy taki przykład: jesteśmy w Otwocku pod kościołem, robimy prowokację na temat aborcyjny. Wysypują się ludzie z kościoła, włączają się w akcję, gdy wyskakuję z ukrycia pojawiają się różańce, okrzyki skierowane do Jezusa, ewangelizowanie mnie, z kościoła wybiega ksiądz i szarpie kamerę. Całe zamieszanie – wraz z przygotowaniem zajmuje nam trzy godziny. Po akcji wracamy do samochodów produkcyjnych jak po bitwie w Iraku, ekipa, która zrobiła swoją trudną ale ważną robotę. I gdy wszyscy rozentuzjazmowani gratulujemy sobie sceny, dźwiękowiec mówi cicho: kurwa, nie nagrałem dźwięku…

Czesio: Czy zdarzyło się, że Twój performance wymknął się spod kontroli i naraził kogoś na niebezpieczeństwo?

Rafał Betlejewski: No, mieliśmy w synagodze w Krakowie wariata, który chciał mi wbić nóż w grdykę… było trochę szarpanin…

Jednak ja pamiętam taką dziewczynę… Proszę sobie wyobrazić: charakteryzujemy aktorkę, Kasię Chlebny, na żulicę. Brudna, w łachach, śmierdząca alkoholem, rzężąca żółtymi zębami, leży na śniegu. Podchodzi do niej przypadkowa dziewczyna, pyta czy może pomóc. Wysyłam drugiego aktora, który podchodzi do nich i jako obcy przechodzień mówi: pani na nią uważa, ona ma AIDS. I co robi ta dziewczyna? Widząc, że żulica się dławi, bierze się do sztucznego oddychania.

No kurwa!

Wybiegam do niej, ona ucieka przede mną i kamerą, chcę jej pogratulować, ona mnie odpycha. Płacze. Przytulam ją. Mówię, że jest bohaterką. A ona mi na to, że bohaterzy to na wojnie ludzi ratowali….

Artykuł Wywiad „Naga Prawda” – Rafał Betlejewski pochodzi z serwisu Zalajkowane.pl.

Jako lektor nagrał też multimedialną książkę kucharską „Kuchnia polska – najlepsze przepisy” oraz pozycje przeznaczone dla niewidomych.

W swojej działalności artystycznej prowadził także wiele festiwali, gal, czy wyborów Miss, np. Festiwal im. Jana Kiepury w Krynicy, Festiwal Kultury Żydowskiej, Miss Polski, Miss Polonia International w Wiedniu, koncerty w ramach Światowego Dnia Walki z AIDS pod patronatem Pani Prezydentowej Jolanty Kwaśniewskiej, gale dla Rotary Club i Lions Club oraz wiele koncertów charytatywnych.

Brał udział także w kilku przedstawieniach teatralnych, jak np. jubileusz Ireny Kwiatkowskiej – „Ostry dyżur poetycki” w Teatrze Narodowym w 2005 r. i w spektakl „Pamiętajmy o Katyniu” w Teatrze Roma oraz w wieczorach poetyckich poświęconych Janowi Pawłowi II. W TVP 1 w programie „Świat się kręci” prowadził „Pogodną prognozę kultury”.

Ryszard Rembiszewski (fot: wo24.pl)

Ryszard Rembiszewski: Tak. Bardzo często… już się do tego przyzwyczaiłem… to po prostu kwestia popularności. A poza tym zawsze było to mówione w sposób sympatyczny…


WR: Czy w związku z tym zdarzały się jakieś zabawne sytuacje?

Ryszard Rembiszewski: Bardzo często jestem rozpoznawalny w różnych sytuacjach i to zarówno po wyglądzie, jak i po głosie… ale zawsze są to miłe spotkania… często jestem proszony np. o chuchnięcie na kupon z liczbami, raz nawet zapytano czy można mnie uszczypnąć i dotknąć… niestety nigdy się nie dowiedziałem czy to komuś przyniosło szczęście…


WR: Czy zdarzało się, że ludzie którzy spotkali Pana na ulicy, podpytywali jakie numery padną w kolejnych losowaniach?

Ryszard Rembiszewski: Tak jest prawie za każdym razem… zwykle odpowiadam, że gdybym sam to wiedział to nie musiałbym tak ciężko pracować…


WR: Czy kiedykolwiek poznał Pan „lottomilionera”? Jeśli tak, to kto najbardziej zapadł Panu w pamięci?

Ryszard Rembiszewski: Poznałem kilka takich osób… każda z nich to osobna i bardzo ciekawa historia… najbardziej zapamiętałem młodego człowieka, który sporą część swojej wygranej przeznaczył na cele charytatywne.


WR: Zarówno w TVP, jak i w Polsacie losowania LOTTO odbywały się na żywo – w związku z tym przez tyle lat musiały zdarzyć się jakieś wpadki. Które z nich Pan pamięta i dlaczego akurat te?

Ryszard Rembiszewski: Każdy z nas jest tylko człowiekiem i zdarzają się różne nieprzewidziane sytuacje często z winy techniki… Dobry prezenter powinien w takich sytuacjach mieć refleks i umieć wybrnąć z kłopotliwej sytuacji, ratując program… ale tutaj możemy też mówić o doświadczeniu i wiarygodności prezentera, a ta cecha – moim zdaniem – jest w tym zawodzie najważniejsza…


WR: Chociaż pracował Pan w radiu jako spiker i prezenter w telewizji (m. in. Telewizyjnego Kuriera Mazowieckiego, Magazynu Muzycznego Rezonans oraz teleturnieju Start, a także Telewizyjnego Koncertu Życzeń, czy też „Pogodnej prognozy kultury” (w programie „Świat się kręci”) to ludzie kojarzą Pana głównie z losowań Lotto – czy nie doskwiera to Panu?

Ryszard Rembiszewski: Ten program przyniósł mi popularność – jak mówią niektórzy jestem ikoną gier liczbowych Totalizatora Sportowego… Jednak przez cały czas robiłem jeszcze wiele innych rzeczy: prowadziłem festiwale, koncerty, użyczałem swojego głosu do nagrań… Już się do tego przyzwyczaiłem, że dla większości Polaków jestem Panem Lotto… to tylko świadczy chyba o tym jak dużą popularnością cieszy się moja osoba…

Ryszard Rembiszewski w Studiu Lotto

Ryszard Rembiszewski: Przez cały czas prowadzę różne koncerty, wystąpiłem w reklamie, a ostatnio gram w teatrze w spektaklu opartym na „Wariacie i zakonnicy” Witkacego… Z tym spektaklem po przedstawieniach w Warszawie pojeździmy po Polsce… A poza tym biorę teraz udział w pokazach mody – jako model. Dochód z tych pokazów jest przeznaczany na cele charytatywne…


Cz: Teatr jest na pewno wyzwaniem, a co Pan sądzi o operze? Jak Pan ocenia poziom polskiej opery? Czy gdyby nadarzyła się okazja to zdecydowałby się Pan na udział w jakiejś sztuce?

Ryszard Rembiszewski: Bardzo często prowadzę różne festiwale i koncerty operowe – przynosi mi to dużą satysfakcję. Co do opery to bardzo nie lubię, a dotyczy to też teatru, kiedy niejako na siłę stara się reżyser uwspółcześnić spektakl… Wielu naszych reżyserów jak chociażby Michał Znaniecki, czy tez Krzysztof Warlikowski odnosi wielkie sukcesy zagranicą – to cieszy… A co do mojego udziału w takim spektaklu – raczej bym się nie zdecydował, gdyż znam swoje możliwości i co najważniejsze ja nie śpiewam, co innego rola mówiona…


Cz: Jak chciałby Pan zachęcić młodzież, która teraz czyta ten wywiad do aktywizacji pod kątem odwiedzin teatru/opery zamiast ciągłej aktywności online?

Ryszard Rembiszewski: Tu dużą rolę może odegrać nauczyciel, który w odpowiedni sposób opowie o ciekawym spektaklu, ale wiemy dobrze, że w dzisiejszej szkole to raczej niemożliwe. A z kolei rodzice też są zabiegani i nie zawsze mają czas… Myślę, że jednak ta osoba, która interesuje się teatrem czy operą na pewno będzie śledziła ciekawe przedstawienia, tym bardziej jeśli zagrają tam znani i cenieni aktorzy.


WR: Ludzie, którzy oglądali Pana przez tyle lat w TVP oraz Polsacie chcieliby dowiedzieć się więcej o Panu – w związku z tym mam pytanie: jakie są Pana prywatne zainteresowania i pasje?

Ryszard Rembiszewski: Lubię sztukę w każdej postaci, a także podróże… udzielam się dużo charytatywnie na rzecz chorych dzieci, a także zwierząt… sam mam dwie kotki wzięte ze schroniska…


WR: A kuchnia? Co lubi Pan zjeść?

Ryszard Rembiszewski: Lubię przede wszystkim owoce morza, ale z chęcią zawsze próbuję nowych, potraw… mam kilka ulubionych restauracji i wiem że zawsze co tam zamówię to będzie smaczne i będę zadowolony…


WR: A podróże? Jest Pan domatorem, czy nie potrafi Pan usiedzieć w jednym miejscu?

Ryszard Rembiszewski: Ostatnio z koncertami pojeździłem trochę po Polsce… lubię podróże – szczególnie te zagraniczne – ale teraz staram się aby zapewnić sobie podczas nich komfort… wtedy dobrze wypoczywam…


WR: A zatem wymarzony kierunek podróży Ryszarda Rembiszewskiego to?

Ryszard Rembiszewski: Lubię podróże do Azji, szczególnie do Kambodży, ale również lubię Hiszpanię, Francję, a szczególnie Toskanię we Włoszech.

Ryszard Rembiszewski – fot: archiwum prywatne

Ryszard Rembiszewski: Traktuję auto jak narzędzie pracy… Dla mnie musi być ono wygodne i bezawaryjne. Od dłuższego czasu jeżdżę KIA Sportage – i jestem bardzo zadowolony.


Cz: Skoro jesteśmy przy temacie motoryzacji – wyczytałem, że wygrał Pan kiedyś w loterii luksusowy samochód. Czy to prawda? Ogólnie ma Pan szczęście?

Ryszard Rembiszewski: To auto wygrałem na jednym z eventów, ale niestety tylko na tydzień… szkoda…


WR: Rozmawiamy tuż po meczu Polskich piłkarzy w eliminacyjnym spotkaniu z Czarnogórą. Jak Pan ocenia obecną reprezentację? Czy Robert Lewandowski ma szansę na znalezienie się na podium tak prestiżowych konkursów jak chociażby Złota Piłka? Czy obecna kadra (o ile awansuje, a jest na dobrej drodze) ma szanse powalczyć w 2018 roku na Mistrzostwach Świata w Rosji o Medale?

Ryszard Rembiszewski: Bardzo bym chciał aby Robert Lewandowski osiągnął to co najlepsze i najważniejsze w jego dyscyplinie i aby nikt mu w tym nie przeszkodził… co do kadry, to liczy się ciężka praca i odrobina szczęścia…

Artykuł Wywiad „Naga prawda” – Ryszard Rembiszewski pochodzi z serwisu Zalajkowane.pl.

Dla mnie ten człowiek jest POGROMCą wiedzy Taki historyczny Batman

Chciałbym zapisać do niego mojego Juniora na korepetycję, ale nie wiem czy system polskiego szkolnictwa dałby sobie później z nim radę

Youtubowa gwiazda i kanał pełen historii – PREZENTUJEMY Wam Wojciecha Drewniaka prowadzącego „youtubowy” kanał „Historia Bez Cenzury” 

Wojtku na wstępie chcę podziękować, że zdecydowałeś się odpowiedzieć na kilka pytań i przybliżyć swoją osobę naszym czytelnikom. Zaczynamy Wesoły Romek

wesołyRomek: Jak wiemy jesteś prowadzącym „jutubowej” serii „Historia bez cenzury”. Czy był to Twój autorski pomysł? Jeśli tak to jak na niego wpadłeś, a jeśli nie to czy przechodziłeś jakieś castingi na prowadzącego?

Wojtek: Nie tylko „jutubowej”, bo premierę ten program ma zawsze z wyprzedzeniem na stronie www.movie-box.pl, na którą zapraszam. Pomysł na program nie był mój, za to odpowiada Tomek, producent programu. To on skompletował ekipę, z której każdy miał swój wpływ na ostateczną formę programu. Co do castingów, to tak, były. Z tego co wiem, to konkurencja była bardzo duża, ale Tomek postanowił dać mi szansę. Twierdzi, że nie żałuje

wesołyRomek: Przygotowujesz się jakoś specjalnie do kolejnych odcinków, czy historia to Twoja pasja i masz ją w małym palcu?

Wojtek: Nie ma chyba na świecie osoby, która miałaby historię w małym palcu, mimo, że kilka osób pewnie tak twierdzi. Jestem absolwentem historii na UMCS w Lublinie i strasznie ją lubię, ale daleko mi od stwierdzenia, że ją znam. Mam pewne pojęcie o osobach i wydarzeniach jeszcze przed rozpoczęciem prac nad scenariuszem, ale nie było jeszcze przypadku żebym nie był zaskoczony jakąś ciekawą historią, która była mi obca. Sam przy okazji się uczę i świetnie bawię.

wesołyRomek: Ile trwa nagranie jednego (średnio) 10-cio minutowego odcinka i ile osób przy tym pracuje?

Wojtek: W zespole Historii Bez Cenzury pracują cztery osoby: Tomek, który jest producentem i kamerzystą, Kamil odpowiadający za animacje i montaż, Paweł, który jest researcherem, no i ja, również odpowiadam za research, tworzenie scenariuszy i prezentowanie treści przed kamerą. Produkcja odcinka trwa wbrew pozorom kawał czasu. Kilka dni na tworzenie scenariusza, ogarnianie miejsca na kręcenie i kostiumów, samo kręcenie [około 8 godzin] oraz montaż. To jakieś 8-9 dni.

wesołyRomek: Wszystkie odcinki na yt obejrzano już ponad 500 000 razy. To chyba więcej ludzi niż mieszka np. w Lublinie. Czy zauważyłeś, że stajesz się rozpoznawalny? Jeśli tak to podziel się jakimiś ciekawymi sytuacjami, które Cię spotkały.

Wojtek: Owszem, zauważyłem i to jest strasznie miłe. Bo do tej pory w relacjach personalnych z widzami spotkałem się z wyłącznie pozytywnym odbiorem. To bardzo budujące kiedy ktoś zaczepia na ulicy, w autobusie, czy barze i mówi, że program jest świetny. A jakaś ciekawa sytuacja? Może taka, że najczęściej takie akcje spotykają mnie w barze we wtorki i środy. Z bardzo prostego powodu – uwielbiam Ligę Mistrzów

wesołyRomek: W dobie memów, głupich filmików z failami, demotów można jeszcze zarobić na prowadzeniu kanału bądź co bądź naukowego?

Wojtek: Da się, z takiego przynajmniej wyszliśmy założenia. Niestety HBC nie zarabia wcale ogromnych, ani nawet średnich pieniędzy. Jedynym realnym zyskiem dla nas są wyświetlenia na movie-box.pl bo o zarobkach z youtuba lepiej nie zaczynać dyskusji W każdym razie robimy co w naszej mocy, żeby program na siebie zarabiał, bo chcemy żeby był coraz lepszy. W tej chwili mamy masę pomysłów, ale nie na wszystko nas stać. Zrobimy co się da żeby było dobrze. Dla widzów i dla nas samych

wesołyRomek: Po którymś z odcinków przeczytałem, że fakty przytoczone w jednym z odcinków były trochę naciągane/podkoloryzowane na potrzeby programu. Jak to skomentujesz?

Wojtek: Gówno prawda Wszystko, co podajemy w programie jest oparte na profesjonalnych publikacjach i źródłach. Oczywiście, że interpretacja może trochę szokować, ale przedstawiamy wydarzenia, które miały miejsce. A, że są szokujące? O to chodzi.

wesołyRomek: Fanpage programu na „fejsie” jest dość aktywny. Zdradzisz czy osobiście go prowadzisz, czy macie specjalistę od (uwaga modne słowo) Social Media (czyt. soszjal midja )

Wojtek: Prowadzę go ja i Tomek. Żaden z nas nie kształcił się jakoś konkretnie w tej materii. Zwyczajnie umieszczamy na nim treści, które sami, jako widzowie, chcielibyśmy widzieć. Chyba działa

LAJKUJCIE ICH, BO WARTO – KLIKNIJ OBRAZEK NO KLIIIIKNIIIJ  

wesołyRomek: Odejdę już od programu, bo chciałbym żeby nasi czytelnicy zajrzeli trochę w Twoje życie prywatne. Zdradzisz nam co robisz na co dzień i skąd pasja do historii?

Wojtek: Poza zajmowaniem się HBC, pracuję w lubelskim Radiu Centrum. Można mnie usłyszeć regularnie w środy o 21:00, prowadzę wtedy audycję z muzyką metalową, którą wielbię całym sercem. Zapraszam serdecznie. Muzyka i dźwięk to moja równie wielka pasja, poza pracą w radiu jestem w trakcie kolejnych studiów. Studiuję zaocznie realizację dźwięku w Warszawie.

wesołyRomek: Nie może zatem zabraknąć pytania na które czekają Twoje fanki: jesteś do „wzięcia”?

Wojtek: Nie wdawajmy się może aż tak mocno w prywatne sprawy jeśli łaska

wesołyRomek: W tym roku Mistrzostwa Świata w Brazylii – komu kibicujesz? (i dlaczego wygrają Niemcy)

Wojtek: Wierz lub nie, ale zawsze na mistrzostwach kibicuję Anglii. Może nie będzie tak źle i Niemcy jednak nie wygrają

wesołyRomek: gdybyś mógł zostać dowolnym królem – kim chciałbyś być ? (tylko nie mów, że Zygmunt I Stary bo jest na banknocie 200zł )

Wojtek: Fajne pytanie A mógłbym zamiast króla wybrać sobie księcia? Jeśli tak, to byłby to zdecydowanie Ozzy 'prince of darkness’ Osbourne

Część II – Czesio przesłuchuje

Witam Wojtku, jak już mamy z głowy nuuudne jak flaki z olejem pytania Romka to czas na coś naprawdę konkretnego Właściwie będę szczery… mamy zakręcony dzień research poszedł do bani więc ciężko mi jest zadawać Tobie pytania, ale kto wie może zaraz coś wyciągnę z rękawa  

Czesio: skoro jedziesz z tym koksem na jutubie w dziale „historia” to powiedz jakim byłeś uczniem w szkole podstawowej i średniej :)? Czy Historia już wtedy Ciebie kręciła?

Wojtek: Tak, zdecydowanie mnie kręciła i była moim ulubionym przedmiotem. W zasadzie nie było zbyt wielu przedmiotów, które lubiłem. Na szczycie tych, których nie trawiłem była zawsze chemia.

Czesio: Czy w szkole byłeś dowcipny?

Wojtek: Nie mnie oceniać, ale tak ludzie twierdzą

Czesio: Co sprowokowało Ciebie do organizacji tego typu programu? Powiem szczerze, że gdybyś był nauczycielem w mojej szkole to przychodziłbym i słuchał do upadłego

Wojtek: Tak jak już pisałem, pomysł nie był mój, a Tomka, producenta programu. To bardzo miłe co piszesz, dzięki Lubię robić fajne rzeczy. Okazuje się, że dobrze trafiłem, bo reszta ekipy podobnie.

Czesio: Myślałeś kiedyś, aby zostać nauczycielem ?

Wojtek: Nie Zawsze chciałem przekazywać wartościowe treści trochę starszej publice. Chyba się udaje, zresztą to nie mnie oceniać.

Czesio: Kolega wspominał już wcześniej o tzw. Skali wzrostowej waszego fejmu Często udzielacie wywiadów i udzielacie się medialnie?

Wojtek: Coraz częściej, więc jest się z czego cieszyć. Nie jest tego jakaś zastraszająca ilość, ale jednak raz na jakiś czas się zdarza. To też jest swojego rodzaju odbicie tego, że nasz program jest dostrzegany, co turbocieszy.

Czesio: Oglądając Twój kanał, przychodzi mi na myśl jako pierwsze skojarzenie: Pan Cejrowski i jego prostolinijność Czy jesteś fanem Cejrowskiego? Pytam ponieważ On pomimo swojego „buraczanego” czasami podejścia do sprawy jest bardzo inteligentny i meeeega oczytany, więc może i Tobie posłużył za wzór (oczywiście nie twierdzę, że jesteś burakiem wręcz przeciwnie

Wojtek: Nie, pan Cejrowski nigdy nie był moją inspiracją w jakimkolwiek aspekcie.

Czesio: Czy zalajkowałeś już nasz profil na Fejsbuku :)?

Wojtek: O kuźwa… Już klikam!

Czesio: Czy po tym okresie jakim działasz na rynku czujesz się spełniony? Program zarabia na siebie ?:)

Wojtek: Nie, program na siebie nie zarabia, ale robimy co się da żeby zaczął. A co do tego, czy się czuję spełniony… Mam nadzieję, że nigdy tego nie powiem, bo to będzie oznaczało, że nie ma już nic fajnego do zrobienia. Uważam, że zawsze trzeba sobie podnosić poprzeczkę i tak staram się robić.

Czesio: Czy są szanse abyś nakręcił coś na temat historii współczesnej ?:) Mianowicie mam na myśli obrobienie dupy mojemu przyjacielowi od „siódmej boleści” Wladzio Puttin

Wojtek: Tematy z historii współczesnej będą na bank. Co tam na bank… Na całą Szwajcarię!

Czesio: Dochodzimy do końca naszego wywiadu, ale chciałbym zapytać o potencjał rozwoju Twojej działalności. Jakie są kolejne plany? Koszulki, maskotki itp. Czy naprawdę coś ambitnego nam szykujesz?

Wojtek: Z koszulkami i innego rodzaju suwenirami się nie pomyliłeś, ale niewiele mogę jeszcze powiedzieć. Moje najbliższe plany to kolejne, coraz lepsze odcinki Historii Bez Cenzury i coraz głośniejsze audycje w Radiu Centrum

Wojtku życzymy Tobie i całemu KLANOWI kanałowi samych sukcesów i może nakręcimy wspólnie jakiś odcinek ? Czesio i Wesoły Romek chętnie się udzielą !!! 

Wszyscy Zalajkowani i nie tylko Musicie oglądać chłopaków na ich oficjalnym kanale youtube kliknij TUTAJ !!!

Cheerios, @Czesio69 Twit Twit

Artykuł Wywiad Naga Prawda – Wojciech Drewniak i Historia Bez Cenzury pochodzi z serwisu Zalajkowane.pl.

Jest drogowskazem młodego pokolenia i odpowiedzią na wiele problemów w świecie polityki.

Jarsoław Wałęsa…

[youtube http://www.youtube.com/watch?v=kdemFfbS5H0]

„But first…let me take a selfie „

Serdecznie dziękujemy za poświęcony czas i zapraszamy do wywiadu „Naga Prawda” dla zalajkowane.pl

WesołyRomek : Witam Panie Prezydencie Panie Pośle

J.W. : Dzień dobry

WesołyRomek: Zacznę z grubej „rury”: jak to jest być synem noblisty i byłego prezydenta Polski? Czy uważa Pan, że otworzyło to przed Panem wiele drzwi, które normalnie byłyby (być może) zamknięte, gdyby nie nazwisko?

J.W. : Mój ojciec stał się trybunem ludowym gdy miałem 4 lata, 3 lata później otrzymał pokojową nagrodę Nobla a 10 lat później został Prezydentem Polski, więc nie znam innego życia niż to co mam, czyli syna wielkiego człowieka. To nazwisko otwiera wiele drzwi, ale też zamyka umysły wielu osób.

WesołyRomek: Czy zatem były sytuacje, w których za nazwisko był Pan „prześladowany”?

J.W. : Oczywiście, na przykład nauczyciel WFu w liceum co tydzień przypominał mi o swojej niechęci do mojego ojca.

WesołyRomek: Skąd decyzja, by w wieku zaledwie 19 lat wyjechać do USA? Czy system kształcenia w Polsce nie był wystarczający?

J.W.: Było to moim marzeniem, aby móc studiować za granicą, by uczyć się fachowej wiedzy, ale też poznawać inne kultury, dlatego też zachęcam studentów do takich wyjazdów, może nie na całe studia, ale na przynajmniej 1 semestr, bo takie doświadczenie wiele uczy.

WesołyRomek: W momencie Pana wyjazdu (styczeń 1995 roku jak podaje Pan na swojej stronie internetowej), Lech Wałęsa był jeszcze urzędującym prezydentem (kadencja L.W. zakończyła się w grudniu 1995 rok) – czy zatem jako syn głowy państwa miał Pan ze sobą ochronę ?

J.W.: Nie, nie miałem ochrony, a w Polsce jedynie kierowcę wożącego mnie do i ze szkoły.

WesołyRomek: Jak wspomina Pan te prawie 8 lat (styczeń 1995 – grudzień 2002) w USA? Co najbardziej zapadło Panu w pamięci? Czy przyjaźnie zawarte w tamtych latach przetrwały do dziś?

J.W.: Utrzymuję w dalszym ciągu kontakty ze znajomymi, to był czas kształtowania siebie jako dorosłego człowieka, to były miłe i dobre chwile, oczywiście również momentami smutne. Muszę jednak przyznać, że doświadczyłem w całości tego co się nazywa „american dream”. Przez 8 lat skończyłem liceum, studia i podjąłem swoja pierwszą pracę. Mieszkałem u znajomych na przedmieściach, w akademiku, później „na swoim”, w wielkiej aglomeracji Bostonu i przez rok na wsi w Indianie.

WesołyRomek: Zostańmy jeszcze chwilę w USA. Co wywarło na Panu największe wrażenie zaraz po przylocie w 1995 roku? Polska w połowie lat 90-tych dopiero odradzała się, „szok kulturowy” był dość duży?

J.W.: Znałem USA już od 5 lat, więc nie doznałem szoku kulturowego. W amerykańskim liceum zauważyłem, że jestem świetnie przygotowany w porównaniu z moimi rówieśnikami z USA. Wywarł na mnie wrażenie łatwy kontakt między nauczycielami, wykładowcami, a uczniami i studentami.

WesołyRomek: Wróćmy do Polski i pozwoli Pan, że odejdziemy na moment od polityki. Kim byłby Jarosław Wałęsa, gdyby nie polityka?

J.W: Polityka w moim życiu była od zawsze, ona odebrała mi ojca i przez wiele lat jej nienawidziłem. Jednak pracując dla mojego ojca zdałem sobie sprawę ze można zrobić wiele dobrego w polityce i dlatego się zaangażowałem. Najważniejsze to bym mógł sobie spojrzeć rano w lustrze w twarz.
WesołyRomek: A co lubi Pan robić w wolnym czasie? (i dlaczego są to motory ?)
J.W: Motorów już nie ma w moim życiu – żona mi zabroniła. Lubię czytać książki i zajmować się rodziną.

WesołyRomek: Czy fanpage na facebooku prowadzi Pan sam?
J.W.: Tak, prowadzę sam.

WesołyRomek: A czy posiada Pan jakieś tajne, prywatne konto na „fejsie”, żeby nie wyśledzili Pana „wredni” dziennikarze?
J.W.: Tajnego konta nie posiadam, mam swoje prywatne.

WesołyRomek: Zanim oddam Pana w ręce mojego przyjaciela„Czesia”, pozwoli Pan, że zadam jeszcze kilka szybkich pytań .

1) wesołyRomek: w tym roku Piłkarskie Mistrzostwa Świata. Komu Pan kibicuje ? A kto wygra?

J.W.: Zwykle nie kibicuję faworytom, lubię niespodzianki, mam nadzieję, że te mistrzostwa to pokażą.

2) wesołyRomek: jako jeden z nielicznych polityków gościł Pan u Kuby Wojewódzkiego. Gdyby pojawiła się okazja do wystąpienia w Tańcu z Gwiazdami – zgadza się Pan?
J.W.: Miałem propozycje, ale jestem politykiem, nie celebrytą.

[youtube http://www.youtube.com/watch?v=-z9tNEMB-c4]

WesołyRomek: z mojej strony to wszystko. Dziękuję za rozmowę, proszę od nas pozdrowić Pana Prezydenta i małżonkę

Część II – Czesio przesłuchuje

Mam nadzieję, że kolega Romek nie zamęczył swoimi pytaniami Przed nami druga część wywiadu Naga Prawda

Czesio: Wiemy, że Twoja żona pochodzi z przygranicznych stron z Ukrainą. Czy miałeś okazję odwiedzić jej strony i co sądzisz o zaściankowym Tomaszowie Lubelskim ?

J.W.: Odwiedzam okolice Tomaszowa Lubelskiego od ponad 20 lat i nie uważam, żeby były zaściankowe. To piękne okolice i wspaniali ludzie.

Czesio: Ostatnimi czasy osobiście mam strasznego nerwa w związku z aferą fotoradarową. Czy uważasz, że cały ten pościg za drogowcami jest poparty wizją „bezpieczniejszych” dróg , czy też łataniem dziury budżetowej?

J.W.: Fotoradary mają sens, jeżeli idzie za nimi poprawa infrastruktury i przede wszystkim budowa dróg ekspresowych i autostrad. Muszę przyznać, jeżdżąc po kraju, że w wielu miejscach nie mają logicznego uzasadnienia.

Czesio: Z uwagi na satyryczny wydźwięk naszego bloga, chcielibyśmy abyś opowiedział naszym internautom najbardziej zabawną sytuacją powiązaną z Twoim Tatą:) (jeśli takie pamiętasz:) Ja do dziś pamiętam historyjkę rodzinną , kiedy rzekomo pewnej nocy mój Tata przypadkiem zjadł karmę dla psów z lodówki

J.W.: Mój ojciec w latach 80 lubił uciekać przez ogonem Bezpieki. Lubił się później skradać do ich samochodu, pukać w szybę i pytać za co dostają pieniądze.

Czesio: Czy pomimo swojej pozycji politycznej pozwalasz sobie na chwile bez tzw ”spiny” ?

J.W. Mam nadzieję, ze nigdy nie chodzę spięty. Nie zmieniam się jako człowiek tylko przez ubranie garnituru, zawsze jestem taki sam.

Czesio: Masz przyjaciół? A jeśli tak to czy masz dla nich czas? Pytam, bo ostatnio media podają, iż masz coraz mniej czasu dla rodziny z uwagi na życie zawodowe…

J.W.: Moim największym przyjacielem jest moja małżonka i staram się z nią spędzać jak najwięcej czasu.

Czesio: Czy wśród politycznej elity jest ktoś kogo po prostu nie znosisz?

J.W.: W polityce nie kieruję się emocjami, oceniam ludzi na podstawie ich czynów i sumienności wykonywanej pracy.

Czesio: Jesteś zadowolony ze swojej życiowej wybranki?

J.W.: Oczywiście, bardzo ją kocham.

Czesio: Czy posiadasz tak jak większość samców swoje wymarzone auto? Szykujemy z Romkiem listę prezentów dla Mikołaja, więc możemy i Twój wpisać

J.W.: Jestem młodym ojcem, więc moim wymarzonym samochodem jest samochód rodzinny.

Czesio: Nie zaglądając w kieszeń, ale mimo wszystko uważam, że jest to dość ciekawa tematyka Czy bycie politykiem jest opłacalne, czy też robisz to po części wolontaryjnie?

J.W.: Nie patrzę na politykę przez pryzmat zarobków, wykonuję swoją prace najlepiej jak potrafię i za to dostaję wynagrodzenie.

Ok, nie będziemy zajmować już więcej Twojego cennego czasu, ale mam bardzo istotne pytanie:

Czesio: Czy kiedyś będziemy zwracać się do Ciebie Panie Prezydencie?

J.W.: Kandyduję do Parlamentu Europejskiego i mam nadzieję, że w dalszym ciągu będę mógł reprezentować Polskę i Pomorze w Brukseli.

Drogi Jarku. Dziękujemy serdecznie za poświęcony czas i wraz z naszymi internautami życzymy samych sukcesów! Nasze głosy już masz

Czesio & Wesoły Romek

Cheerios, @Czesio69 Twit Twit:)

Źródło: Grafika googla, polki, the chainsmoker youtube

Artykuł Wywiad Naga Prawda – Jarosław Wałęsa pochodzi z serwisu Zalajkowane.pl.

Artykuł Wywiad Naga Prawda – Paulina Stobińska pochodzi z serwisu Zalajkowane.pl.

Zapewne Ci którzy śledzą programy typu X-Factor i znają się na wyborowej muzyce bez trudu poznają bohaterkę naszego wywiadu. Piosenkarka, aktorka, wcielenie szaleństwa i pasji w jednym.

Lepsze niż Head&Shoulders

Wspólnie z Wesołym Romkiem szukamy sposobu, aby przybliżyć Wam, czytelnikom życie gwiazd polskiego show biznesu:) Dzięki uprzejmości tej wspaniałej wokalistki możemy poznać ją troszkę bliżej i dowiedzieć się kilku ciekawych rzeczy o jej życiu osobistym:)

To właśnie dla Zalajkowane.pl Asteya strzeliła sobie pierwszą w życiu „samojebkę” , a tylko po to abyście mogli poczuć prawdziwy klimat naszego wywiadu:)!!!  

Określa siebie jako mieszankę Tasmana i Bridget Jones. Piosenkarka i przyszła mama małego bobo co miał być dziewczynką, a okazuje się, że będzie chłopak:) z siusiakiem:0

Na scenie porywa ją świat muzyki, a w życiu osobistym potrafi zaszaleć nawet w kuchni przy pieczeniu ciast.

Jaka jest Asteya i co lubi…Przeczytajcie poniżej:)

Czesio: Asteya (mogę tak na Ciebie mówić?:) na wstępie gratuluję małego bobo co za jakiś czas wyjdzie na nasz Świat!:)Z góry dziękuję za poświęcony czas i wywiad, który mam nadzieję troszkę przybliży internautom Twoją osobę:) Więc zasada jest prosta…pytania…Twoje odpowiedzi…”sweet focia” z logiem zalajkowane.pl i jedziemy z tym „koksem”:)

Czesio: Chłopak czy dziewczynka:)? Jednym słowem z grubej rury:)

Asteya:  Okazało się, że moja upragniona córeczka prawdopodobnie ma siusiaka<śmiech> Ale najważniejsze, że zdrowie dopisuje i wyniki po badaniu ma celujące. Niepokoi mnie tylko ADHD po mamusi

Czesio: Każdy kto ogląda telewizję i programy typu X-factor zdążył zapoznać się z Twoją sceniczną osobowością (pełną życia i energii:) jak również z Twoją psiapsiółą Aichą:) , ale jaka jest Asteya Dec w życiu osobistym?

Asteya: W życiu osobistym jestem Tasmanem i Bridget Jones w jednym. Scena daje mi wolność i nigdy nie stoję z mikrofonem w miejscu, ale wierzcie mi, że tak samo uwalniam Tasmana i roztrzepana oraz nadpobudliwa jestem na co dzień Zazwyczaj robię kilka rzeczy w jednej chwili, kilka razy dziennie szukam w torebce telefonu, jestem w miejscach, gdzie coś się dzieje, łączę wiele pasji jednocześnie i czasami żałuję, że dzień nie jest dłuższy i że noc zmusza nas do snu

Dlaczego Bridget Jones? Nie ma dnia bez przygody lub mini wpadki, ale zazwyczaj szybciutko spadam na cztery łapy, więc taka dawka dziennej adrenaliny zbytnio mi nie przeszkadza i wręcz mogę już nawet powiedzieć, że uzależniłam się od tego, że zawsze coś się u mnie dzieje. Ostatnio fakt, dzieje się coraz więcej. Znajomi i przyjaciele często na spotkaniach mówią, że uwielbiają moje przygody i namawiają mnie do spisania tego. Zaczęłam już pisać bloga. Niebawem podam Wam namiary.

A poza Tasmanem i Bridget Jones istnieje również: „człowiek narkolepsja”- tak nazwali mnie znajomi J Gdzieś trzeba ładować baterie, więc zdarza mi się zasnąć praktycznie wszędzie Eh…Gdyby znajomi poskładali kiedyś liczne zdjęcia z różnych miejsc, gdzie ucinałam drzemki, bylibyście naprawdę zdumieni

Czesio:  Szukam po sieci jakichkolwiek wypowiedzi, aby nie dublować wywiadów, ale nie mogę znaleźć bardzo ważnej rzeczy:) Skąd Twój tzw. Nick name „Asteya”? Czy ma on coś wspólnego z językiem Indyjskim?

Asteya: To jedna z zasad indyjskiego mistrza Yogi. Oznacza nieprzywiązywanie się do rzeczy materialnych, nie przywłaszczanie cudzych rzeczy oraz czerpanie korzyści z własnej pracy. W pełni odzwierciedla mnie, więc pasowało i tak się przyjęło.

Czesio:  Wiemy, że od wielu lat pasjonujesz się muzyką, ale po za nią masz chyba jeszcze jakieś zainteresowania?Aktorstwo?:)

Asteya: Szczerze? Jestem nudna i monotonna i wszystko się z nią wiąże. Kocham gotować- nie robię tego nigdy w ciszy. Uwielbiam prowadzić samochód- nie wyobrażam sobie jazdy bez muzyki.

Gram Jagienkę w widowisku muzycznym ”Rock opera Krzyżacy”, gdzie śpiewałam i śpiewam u boku takich gwiazd jak: Mietek Szcześniak, Paweł Kukiz, Maciej Balcar (Dżem), Jacek Lenartowicz, Bracia Cugowscy, Artur Gadowski, Olga Szomańska, Katarzyna Jamróz. Aktorstwo zresztą zawsze było powiązane z muzyką. Do tego tańczę tam również, więc znów ta muzyka. Prowadzę konferansjerki na imprezach, gdzie są koncerty. Prowadzę zespół coverowy składający się z moich braci i taty, Dece- band. Nagrywam płytę solową z Danielem, Damianem i RunForEast’em- braćmi. W studiu bez muzyki również się nie da pracować

Gram koncerty i uczę śpiewu.

Niebawem za to pojawi się nowa kolekcja ciuchów dla kobiet w ciąży, więc jedyna rzecz, która jakby nijak się ma do muzyki. Jednak- o dziwo- będzie muzyczna

Mogę zaryzykować stwierdzenie, że na tym punkcie jestem skrzywiona. Nawet gadżety w domu, mebelki dla dzidziusia są muzyczne. To piękna pasja, która ma wspaniałą historię i jedyna rzecz na ziemi, która poza miłością potrafi łączyć ludzi. Dlaczego mam się tym nie dzielić?

Czesio: Co sprawia Ci ogromną przyjemność podczas chwil wolnych od sceny i reflektorów?

Asteya: Podróże. Miejsca, które mogę odkrywać i wspomnienia, które są lepsze niż wydane na zakupy pieniądze. Uwielbiam piękne, nieoklepane miejsca i cieszę się wtedy jak dziecko. Jedzenie. Uwielbiam jeść i eksperymentować kulinarnie. Dziękuję Bogu za to, że moje ciało nie pokazuje tego, ile potrafię zjeść.

Zabawa z moimi futrzakami Przygarnięty, czarny kotek, Miles (od Miles’a Davis’a) i biszkoptowy łobuz, psiak ze schroniska w Bielsku-Białej, Selah (od Selah Sue).

Czas spędzony w studiu na nagrywkach nowych piosenek

Ludzie- uwielbiam czas spędzony w gronie ciekawych i zabawnych ludzi.

Teraz akurat siedzę sobie w domu i udzielając tego wywiadu delektuję się ciszą przy domowym kominku, mając u boku swojego mruczącego uspokajająco miauczka. Staram się wyszukiwać przyjemności w małych rzeczach. No…i nie jestem w stanie sobie odmówić zaraz zjedzenia czegoś słodkiego na noc oczywiście <śmiech>

Czesio: Czy miałaś kiedyś sytuację podczas występów na żywo, że poszło coś nie tak i chciałaś zapaść się pod ziemię:)? Jeśli tak to jak radzisz sobie z tego typu stresem? Ja zaczynam nucić piosenkę z serialu Drużyna „A”, chyba podczas koncertu brzmiałoby to co najmniej dziwnie;)

Asteya: Oczywiście, że miałam taką sytuację. Bridget Jones w końcu rutyny nie zazna

Pierwsza miała miejsce w przedszkolu, gdzie przed rówieśnikami i rodzicami moich kolegów i koleżanek oraz TV Regionalnej spadła ze mnie sukienka na koniec mojego solowego występu Wtedy reakcją był skłon po sukienkę, ucieczka za scenę i płacz.

Druga taka historia miała miejsce w programie X- Factor, kiedy po zaśpiewaniu wspólnego utworu z uczestnikami na żywo, miałyśmy z Aichą pięć minut, żeby dostać się do garderoby za ogromną sceną, przebrać się i pojawić się w gotowości na scenie na nasz występ. Biegnąca przede mną Aicha zauważyła, że w pośpiechu prawie ominęła „wlot przez kotarę”na zaplecze. Gwałtownie hamując poślizgnęła się i upadła. Niestety w pędzie również nie wyhamowałam i wyłożyłam się na Aichy. Udało nam się jednak pozbierać i przebrać. Wbiegłyśmy w ostatnim momencie na scenę, na której wyłożyłam się jak długa. Piosenka już się zaczęła. Na szczęście dym sceniczny przysłonił mój kolejny upadek. Udawałam oczywiście, że nic się nie stało, ale kolano pod sukienką dostarczało mi bolesnych atrakcji przez cały występ

Następna sytuacja: Koncert z Aichą w Poznaniu. Tak machałam głową podczas koncertu, że z fryzury a’la Amy Winehouse wypadły mi włosy, które widocznie nie były przypięte adekwatnie do moich ruchów. Ludzie stali blisko, więc wszystko widzieli. Aicha przerwała na chwilę śpiew, bo zanosiła się ze śmiechu. Ludzie zresztą też Podniosłam kołtunek, odłożyłam na dj’kę i śmiałam się razem z nimi.

Takich wypadków- przypadków jest całe mnóstwo. Ale nigdy nie uważam niczego za porażkę. Wiesz, co dla mnie jest porażką? Ludzie, którzy narzekają na swój los siedząc w domu, choć mają możliwości na zmiany.

Moją radą na wpadki, porażki czy tego typu sytuacje jest dystans.  Mam wielki dystans do siebie, do życia i zamiast zamartwiać się i pogrążać, że coś poszło nie tak, potrafię się do tego przyznać i po prostu się z siebie śmiać

Czesio:  Czy udział w programach typu X-Factor napędził Twoją karierę i czy obrosłaś w „piórka” dzięki tej całej tzw. fejm:)? Wybacz mój inglisz na poziomie co najmniej doktorskim:)

Asteya: X- Factor na pewno pomógł w promocji i przyczynił się do większej ilości koncertów. Ale trzeba o tym pamiętać, że takie programy to tylko pięć minut. Potem wszystko jest w naszych rękach i tak naprawdę od czasu programu nie siadłam sobie ani razu z założonymi rękami, czekając na propozycje i oferty spadające z nieba. Od najmłodszych lat (a mianowicie już od piętnastu lat) grałam wesela. Wiem jak smakuje ciężka praca. Nie tylko wokalna, ale też praca związana ze wszystkim, co muzycznej sfery dotyczy. Mam w sobie dużo pokory i dzięki temu wciąż jestem jaka jestem.

Czesio: Czy czeka nas jakaś niespodzianka w niedalekiej przyszłości w odniesieniu do Twojej dyskografii?:)Jakieś nowe pomysły na np. Na płytę?

Asteya: Moje pomysły są jak chwasty w glebie. Nigdy nie przestaną wyrastać

Mam duuużo fajnych niespodzianek J Jedna „odezwała się” ze Szwecji i niedługo będą efekty, druga z Holandii i zobaczymy, co z niej wykiełkuje, kolejna z Niemiec, gdzie już pierwsze próby za mną A na lato mogę obiecać Wam już teraz wielką niespodziankę muzyczną ode mnie, RunForEast’a i braci, która na imprezy „siądzie jak złoto” Będziemy w taczu, więc nic Was nie ominie.

Czesio: Tak dla rozbudzenia wyobraźni i chwili relaksu, mały zabawa ala quiz:) Normalnie można byłoby zagrać w „łapki”, ale mailowo jest to nie możliwe:

Ilu było krasnoludków w bajce „królewna śnieżka i siedmiu krasnoludków”?:) skoncentruj siiiięęęęę:) 

a)     3

b)    5

c)     10:)

d)    To zależy czy Królewna Śnieżka miała zeza czy nie – Asteya

Dopasuj swój charakter do któregoś ze Smerfów:)

a)     Maruda

b)    Smerfetka- połączenie Smerfetki z Pracusiem- Asteya

c)     Pracuś

I teraz ostatnie pytanie:) aby nie przynudzać…Ok, nie mogę nic już wymyśleć więc szklanka wody i lecimy dalej:)

Czesio: Jesteś w większości kojarzona jako duet z Aichą…Często się kłócicie?:) Jaka była wasza największa przyjacielska wojna i o co?:)

Asteya: Hm…Chyba wojna o mojego najmłodszego brata. Dostałam obietnicę, że mimo, iż lubi młodszych go nie poderwie. Dzisiaj są razem.

Czesio: Wiemy doskonale, że cały „fejm” i szaleństwo sceniczne kiedyś przeminie, a z wiekiem człowiek będzie szukał spokoju i pewnej stabilizacji. Czy masz już swój plan na życie i jakiś złoty, działający środek na nie?:)

Asteya: Pewnie, że mam plan. Będę radosną babuszką, która zamiast marudzić wnukom: ”gdybym była w Twoim wieku” będzie wbijała im do głowy, że nikt za nich życia nie przeżyje i że (jak powiedział kiedyś kolega, Niewiasta): „Za dwadzieścia lat będziemy żałować nie tego, co zrobiliśmy, ale tego, czego nie zrobiliśmy”.

Czesio:  Temat dla wszystkich Panów i pewnie niektórych Pań:) Czy Asteya Dec jest dostępna „online” hahah? 

Na topie są teraz mamuśki stanu wolnego, więc pytam:)

Asteya: Ale ten kominek dziś grzejeeee.

Czesio: Czy jest coś, czego w życiu nie byłabyś w stanie zrobić dla sławy/kariery?

Asteya: Chyba każdy artysta powinien posiadać jakieś granice. Prawda czy Fałsz?

Nie byłabym w stanie dla kariery nagrać czegoś wbrew sobie. Muzyki, która nie wyraża mnie, moich uczuć lub której najprościej w świecie nie czuję. Jestem bardzo plastyczna muzycznie, więc wiele jestem w stanie „zdzierżyć”. Niestety nawet w muzyce są pewne granice. Nie lubię piosenek „marynistycznych”, czyli o d****…Marynie Nie namówi mnie na nie nikt

Czesio: Wielu młodych ludzi szuka swojego szczęścia i przez twardą Polską rzeczywistość zapomina o swoich prawdziwych marzeniach.

Czy masz jakiś przekaz dla tych, którzy zamiast spełniać swoje marzenia, odrzucili je na bok i zajęli się rutyną codziennego życia?

Asteya: Wiele osób pytało mnie setki razy o to, czemu ciągle zgłaszam się do różnych programów. Czy nie powinnam już odpuścić, zająć się czymś innym. Zawsze wtedy odpowiadam: „A czy ktoś z Was spełnił swoje marzenia? Jeśli tak to od strzału czy metodą prób i błędów?” Jeśli za pierwszym razem- szczerze gratuluję. Jeśli nie, nigdy ich nie spełnisz jak nie będziesz próbować. Ja ciągle próbuję i jestem coraz bliżej tego, co chcę osiągnąć. Przede wszystkim nie wolno dać sobie wmówić, że coś, czego pragniemy jest nierealne. Wszystko zaczyna się od naszego, pozytywnego myślenia i pracy. Miałam wiele razy chwile zwątpienia, ale nigdy nie przychodził czas rezygnacji. Wręcz przeciwnie. Zawsze szukałam bodźców, które przekażą mi impuls do działania. Samo nic nie przyjdzie. Chcę zjeść ulubione ciasto z owocami i galaretką? Nie narzekam, że cukiernia znowu podniosła ceny. Szukam przepisu, kupuję produkty i próbuję upiec tyle razy, aż wyjdzie idealnie tak, jak chciałam. No i teraz z lodówką w ciąży człowieku nie wygrasz Uciekam na nocny buszing, bo jak widzisz temat już ucieka w stronę nocnego podjadania

Serdecznie dziękuję za Twoje wszystkie wypowiedzi i mam nadzieję, że w przyszłości będziemy mieć możliwość spotkania „face to face”:)

Nic dodać, nic ująć:)…Bridget Jones i wyjadaczka lodówki Asteya Dec:) Dziękujemy!

A teraz obiecana „samojebka” od Asteyi:)

Cheerios, @Czesio69 Twit Twit:) 

Artykuł Wywiad Naga Prawda- Asteya Dec pochodzi z serwisu Zalajkowane.pl.