Nowe!

Zaskakujące ciekawostki o znanych atrakcjach turystycznych świata

1 / 2

#10 Wieża Eiffla, Paryż, Francja

Wieża Eiffla to najbardziej rozpoznawalny symbol Paryża. Wieżę zbudowano na paryską wystawę światową, która odbywała się w 1889 roku, a sama budowla miała być symbolem potęgi gospodarczej Francji i upamiętnieniem setnej rocznicy rewolucji francuskiej. Niewiele brakowało, by wieża nie dotrwała do dzisiejszych czasów – początkowo zakładano, że zostanie ona rozebrana po 20 latach. Dopiero udane eksperymenty z telegrafem bezprzewodowym, który umieszczono na szczycie wieży sprawiły, że odstąpiono od tego pomysłu. Wieża Eiffla odegrała ważną rolę podczas I Wojny Światowej, gdyż zapewniała łączność pomiędzy Paryżem i posterunkami francuskimi, które znajdowały się na granicy z Niemcami (wcześniej używano do tego gołębi pocztowych).

Ciekawostką jest fakt, iż to nie Gustave Eiffel był jedynym pomysłodawcą tego projektu – to dwaj jego pracownicy Maurice Koechlin i Émile Nouguier wraz z Eiffelem 18 września 1884 roku zgłosili patent. Eiffel odkupił prawa autorskie od Koechlina i Nouguiera, wraz z prawami do własności intelektualnej projektu 12 grudnia 1884 roku. Co ciekawe budową kierował jego pracownik, wspominany już Koechlin.

Wieża Eiffla

[fot. PAP/EPA]




Kolejną ciekawostką jest fakt, iż wieża początkowo została zaproponowana … Barcelonie. Pomysł ten został jednak odrzucony przez tamtejszych radnych, którzy stwierdzili że “to zbyt kosztowne”, “szczyt niesmaku”, oraz że budowa wieży “zupełnie zepsuje panoramę miasta”. Barcelońscy radni nie byli jedynymi osobami, którym projekt Wieży Eiffla nie przypadł do gustu – 14 lutego 1887 roku w gazecie “Le Temps” ukazał się list otwarty 300 wybitnych artystów i intelektualistów ze stolicy Francji, którzy napisali: “My pisarze, malarze, rzeźbiarze, architekci, pasjonaci nienaruszonego do tej pory piękna Paryża zgłaszamy protest – w imieniu zagrożonej francuskiej sztuki i historii – przeciwko wystawieniu w samym sercu naszej stolicy niepotrzebnej i monstrualnej wieży Eiffla, która swym barbarzyńskim ogromem przytłacza Notre-Dame, Sainte-Chapelle, Tour Saint-Jacques…”.

Paryska wieża miała też ciekawy epizod, jako najwiekszy billboard reklamowy na świecie. Pomiędzy 1925 i 1936 rokiem z trzech stron zainstalowano ponad cztery miliony kolorowych żarówek, które tworzyły widoczny nawet z 30 km pionowy napis “Citroen”. Wieża jest odmalowywana średnio co 7 lat (takie było życzenie twórcy – od powstania wieży robiono to już 18-krotnie), a podczas prac renowacyjnych wykorzystywanych jest 60 ton farby, 50 kilometrów kabli zabezpieczających, 5 hektarów siatki zabezpieczającej, 1500 pędzli, 1500 zestawów odzieży, a cały proces wymalowania wieży dla 25 malarzy trwa ponad rok.

Od momentu otwarcia wieżę zwiedziło ponad 200 milionów osób, a koszt jej budowy (około 65 milionów dzisiejszych złotych) w 75% zwrócił się już po 5 miesiącach od otwarcia wieży dla turystów.

Wieża Eiffla jako największy billboard reklamowy

Wieża Eiffla jako największy billboard reklamowy [fot: hoteleiffelseineparis.com]



#9 Big Ben, Londyn, Wielka Brytania

Mało kto wie, że jedna z największych atrakcji turystycznych Londynu wcale nie jest Big Benem – Big Ben to tak naprawdę nazwa 13 tonowego dzwonu znajdującego się wewnątrz wieży, a nie samej wieży. 12 września 2012 roku wieża została oficjalnie nazwana Elizabeth Tower dla uhonorowania 60-letniego panowania królowej Elżbiety II.

Budowa tego neogotyckiego budynku rozpoczęła się zaraz po tym jak 16 października 1834 roku spłonęła znaczna część Pałacu Westminsterskiego (budowa trwała aż do 1858 roku, a charakterystyczny zegar uruchomiono w maju 1859 roku). Na wieżę prowadzą spiralne schody liczące 334 stopnie, a zegar znajdujący się na jej szczycie jest największym zegarem w Wielkiej Brytanii. Wyposażono go w 4 tarcze o średnicy 7,5 m każda oraz wskazówki o długości 4,25 m.

“Big Ben” działa bez zarzutu i tylko kilka razy w historii spóźnił się – w 1949 roku stado ptaków usiadło na wskazówce pokazującej minuty, przez co zegar opóźnił się o 41 minut. Z kolei w noc sylwestrową w 1962 roku olbrzym spóźnił się o 10 minut, z powodu obfitych opadów śniegu. Pierwsza usterka mechanizmu miała miejsce dopiero w 1976 roku, a w wyniku tej awarii Big Ben milczał od 10 sierpnia 1976 roku aż do 9 maja 1977. W 1997 roku zegar zatrzymał się dwukrotnie, natomiast 27 maja 2007 roku zegar przestał tykać na 90 minut.

Według niektórych źródeł nazwa “Big Ben” pochodzi od imienia sir Benjamina Halla, który w 1858 roku sprawował urząd głównego komisarza robót. Inne źródła twierdzą, że nazwa wzięła się od boksera Bena Caunta.

Big Ben w Londynie

fot: pexels.com



#8 Statua Wolności, Nowy Jork, Stany Zjednoczone

Jeden z największych symboli Nowego Jorku i Stanów Zjednoczonych jest darem rządu francuskiego dla USA w stulecie uchwalenia Deklaracji niepodległości. Zbudowana we Francji statua została w 1884 roku przekazana ambasadorowi amerykańskiemu w Paryżu, a następnie rozebrana na części (a dokładnie 350 odrębnych części, które zapakowano do 214 skrzyń) i wysłana statkiem do Nowego Jorku. Oficjalne odsłonięcie odbyło się 28 października 1886 roku, a dokonał tego ówczesny prezydent Grover Cleveland.

Statua Wolności podczas budowy w Paryżu

Statua Wolności podczas budowy, Paryż. [fot: www.statue-de-la-liberte.com]




Statua Wolności jest dziełem Frédérica Auguste’a Bartholdiego (projekt), Gustawa Eiffla (tego od słynnej wieży; konstrukcja) oraz Richarda Morrisa Hunta (postument). Co ciekawe Statua Wolności była pierwotnie koloru miedzianego, a dopiero w wyniku korozji atmosferycznej miedzi, jej powłoka okryła się patyną – zielono-niebieskim kolorem, z którym utożsamiamy jest dzisiaj. W 1906 roku planowano nawet przywrócenie oryginalnego koloru, ale po protestach mieszkańców porzucono ten pomysł i odmalowano wyłącznie wnętrze. Dziś Statuę Wolności rocznie odwiedza na Liberty Island ok. 4 mln osób.
Statua Wolności Nowy Jork

fot: statuecruises.com



#7 Pomnik Chrystusa Odkupiciela, Rio de Janeiro, Brazylia

38-metrowy pomnik, jeden z symboli Rio odsłonięto 12 października 1931. Jego budowę poprzedziła zbiórka funduszy, która rozpoczęła się już w 1921 roku. Pomnik upamiętnia setną rocznicę niepodległości Brazylii. Ważący 1145 ton (z czego głowa waży 35 ton, a dłonie 9 ton każda) monument zaprojektował francuski rzeźbiarz polskiego pochodzenia Paweł Landowski (Landowski zaprojektował głowę i ręce Chrystusa, a resztę powierzono inżynierom i architektom).

Co ciekawe ogromna rzeźba powstała we Francji, a następnie przewieziona do Brazylii w kawałkach. Pomnik odsłaniano trzykrotnie – 12 października 1931 roku dokonał tego projektant oświetlenia Guglielmo Marconi, włączając oświetlenie z jachtu przycumowanego w porcie we włoskiej Genui. Papież Paweł VI odsłonił pomnik ponownie po instalacji nowego oświetlenia, a w 50 rocznicę budowy 12 października 1981 dokonał tego papież Jan Paweł II.

Do pomnika można dotrzeć za pomocą kolejki linowej, lub drogą. Ze stacji kolejki do punktu obserwacyjnego, który znajduje się u stóp monumentu prowadzą schody o 222 stopniach. Można tam również dojechać windą i schodami ruchomymi. Ze wzgórza Corcovado (przed pomnikiem opada ono pionowo w dół – ponad 700 m pionowej ściany w dół) rozciąga się fenomenalny wprost widok na Rio de Janeiro.

Pomnik Chrystusa Odkupiciela w Rio - ciekawostki

fot: gospelherald.com



#6 Koloseum, Rzym, Włochy

Rzymskie Koloseum budowano przez około 10/12 lat i według różnych źródeł mogło ono pomieścić od 45 do 50 tysięcy widzów. Podczas inauguracji Koloseum igrzyska trwały 100 dni, podczas których zabito około 5 tysięcy zwierząt! Co ciekawe o kolejności zajmowania miejsc na trybunach decydowała “ranga” widzów. I tak cesarz, ważni dostojnicy i część mężczyzn zasiadała w pobliżu areny, podczas gdy kobiety i ludzie mniej majętni siadali w wyższych rzędach.

Koloseum jest naprawdę ogromne – ma 188 metrów długości, 156 metrów szerokości i 48.5 metra wysokości. Do Koloseum prowadziło 80 ponumerowanych wejść (zachowały się oznaczenia wejść od nr XXIII do LIV), a widzów przed deszczem i słońcem widownię chroniła specjalna osłona (tzw. velarium), które rozkładano w deszczowe, lub bardzo słoneczne dni.

Rzymskie Koloseum

Koloseum nocą (fot: Pexels.com)




Arena Koloseum wyposażona była w drewnianą podłogę, która dodatkowo pokryta była piaskiem. Pod nią znajdowały się kanały doprowadzające i odprowadzające wodę, klatki dla dzikich zwierząt, oraz więzienie dla gladiatorów. Na arenie odbywały się w nim m.in. walki gladiatorów, polowania na dzikie zwierzęta oraz widowiska przedstawiające bitwy morskie (tzw. naumachie).

W 445 roku Koloseum zostało uszkodzone przez trzęsienie ziemi, a w 528 roku odbyły się tutaj ostatnie igrzyska. Około 1200 rodzina Frangipani przejęła Koloseum i ufortyfikowała je, używając jako zamku. Od II połowy XVIII wieku w Koloseum (w Wielki Piątek) odbywa się droga krzyżowa, którą prowadzi papież. 7 lipca 2007 roku Amfiteatr Flawiuszów (bo tak nazywano to miejsce w starożytności) ogłoszony został jednym z siedmiu nowych cudów świata (nazwa Koloseum została nadana dopiero w średniowieczu i pochodzi od usytuowanego w pobliżu budowli ogromnego (gr. „kolossos”) posągu Nerona przedstawionego jako Helios). Każdego dnia ten wyjątkowy zabytek odwiedzany jest przez około 14 000 osób.

Skomentuj